ยามค่ำ ขาหมูป่าตัวโตที่ตายไม่หลับตา ถูกเสียบย่างบนกองไฟแล้ว
ไอ้เฒ่าจอมตะกละร้องครวญครางอยู่ข้างๆ ไม่รู้ตื่นเต้นดีใจอะไรนักหนา
"พรุ่งนี้ถ้ายังหาโสมไม่เจอ ถึงตาแกแน่"
คำขู่ของหลินเฟิงไร้ผลโดยสิ้นเชิง เนื้อหมูป่ามันไม่ยอมกินน้อยลงเลยสักนิด
ก็เป็นเช่นนี้ หลินเฟิงกับไอ้เฒ่าจอมตะกละ กินไปเรื่อยๆ ลึกเข้าไปเรื่อยๆ ตลอดทาง
ชีวิตช่างสุขสม ปากมันเลอะน้ำมันตลอดเวลา
บ่ายวันนั้นหลังจากผ่านไปสามวัน ไอ้เฒ่าจอมตะกละก็ค้นพบบางอย่างในที่สุด
ทันทีที่เห็นไอ้เฒ่าจอมตะกละขุดคุ้ยดิน หลินเฟิงก็พุ่งเข้าใส่ทันที เตะมันกระเด็นไปหนึ่งที
แล้วค่อยๆ แหวกดินอย่างระมัดระวัง สีเหลืองจุดหนึ่งสะท้อนเข้าตา
หลินเฟิงกระโดดกอดไอ้เฒ่าจอมตะกละอีกครั้ง จูบมันแรงๆ หลายที
"อา แค่ะ! ขนติดปากเต็มเลย"
ครั้งนี้หลินเฟิงยิ่งระมัดระวังมากขึ้น ไล่ไอ้เฒ่าจอมตะกละไปให้ไกลๆ ไม่ให้มันเข้าใกล้
จึงค่อยผูกเชือกแดงอย่างเบามือ แล้วค่อยๆ ขุดของขึ้น
สามชั่วโมงผ่านไป โสมป่ารากคดเคี้ยวกิ่งก้านสาขา ก็ถูกเก็บขึ้นมาอย่างสมบูรณ์
ใช้ผ้ายาวห่อตามรากฝอยอย่างพิถีพิถัน จึงวางใจได้
เอาจริงๆ โสมป่าดูไม่ค่อยสวยเท่าไร คดงอ มีจุดดำด้วย
โสมรากนี้ดูเล็กกว่าคราวที่แล้วเล็กน้อย ไม่รู้ปีที่แน่นอน แต่ก็หายากยิ่ง
ค่ำนั้น เพื่อตอบแทนไอ้เฒ่าจอมตะกละ หลินเฟิงจึงเพิ่มเนื้อย่างหมักดินให้มันอีกหนึ่งมื้อ
ใส่ผลไม้ป่าที่เก็บมาระหว่างทางลงไปด้วย รสชาติยิ่งอร่อยล้ำลึก มีมิติมากขึ้น
ไอ้เฒ่าจอมตะกละเกือบจะกลืนลิ้นตัวเองเข้าไป เนื้อกว่าสิบชั่งยังไม่พอ ยังจัดการเนื้อของหลินเฟิงจนเกลี้ยง