“หมายความว่าไง?” เถียนกวงขมวดคิ้ว มองไปทางซูชิวซิน
ซูชิวซินยังคงเอ่ยเสียงเย็นต่อไปว่า “หมายความว่า พี่สาวฉันแต่งงานแล้ว กับเขานี่ไง”
“พ่อฉันรับค่าสินสอดคนอื่นไปเมื่อสองเดือนก่อน นี่ กับคนนี้แหละ!”
ยื่นมือชี้ไปที่หลินเฟิง ซูชิวซินพูดอย่างถือวิสาสะ ขายใครบางคนที่งงเป็นไก่ตาแตกหมดเปลือก
“อะไรนะ?”
เถียนกวงกับพวกอีกสองคนหันขวับ มองซูต้าเฉียงด้วยความโกรธเคือง
ซูต้าเฉียงหน้าบูด มือสองข้างตบขาตัวเอง ร้องโวยวายอย่างขมขื่นว่า “ผิดแล้ว! ผิดแล้ว!”
“เมื่อสองเดือนก่อน ฉันแต่งงานให้ลูกสาวคนที่สาม ซูชิวซิน! ไม่ใช่ซูเซี่ยเหอ”
“ก็เด็กคนนี้แหละ!!”
“ซูเซี่ยเหอยังไม่ได้แต่งงานเลยนะ!”
เถียนกวงหันไปมองซูชิวซินอีกครั้ง
ซูชิวซินตัดสินใจทุ่มสุดตัวแล้ว เชิดคางแข็งขืนพูด “ฉันอายุสิบแปดปีนี้! ถึงถือว่าบรรลุนิติภาวะ แต่ยังไม่ถึงอายุแต่งงาน!”
“จะแต่งงานได้ยังไง”
“เมื่อสองเดือนก่อน พ่อฉันรับค่าสินสอด แต่งให้ซูเซี่ยเหอ คนทั้งหมู่บ้านรู้หมด จะมีโกหกได้ยังไง?”
“อีกอย่าง ฉันเป็นวัณโรค แค่ก! กระอักเลือดด้วย! ว่าไงยังจะมีใครกล้าแต่งกับฉันอีกมั้ย”
ได้ยินคำว่าวัณโรค เถียนกวงกับพรรคพวกที่เพิ่งมาสามคนกระโดดถอยหลังกรูดสามก้าว
เอามือปิดจมูกปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดระแวง จากนั้นมองซูต้าเฉียงอย่างโกรธแค้น
ตอนนี้ซูต้าเฉียงอยากตายเหลือเกิน เขาเถียงซูชิวซินไม่ชนะ
คนอื่นๆ ในตระกูลซู ถูกสายตาจิกกัดของหลินเฟิงข่มไว้ ไม่กล้าเอ่ยปาก
“ข้าเปล่าซะหน่อย ยังไงๆ ก็ตามสองเดือนก่อน คนที่แต่งไปก็คืออาแปะสาม ไม่ใช่ลูกสาวคนที่สอง!”
“ตอนนั้นคนทั้งหมู่บ้านได้ยิน! เป็นพยานได้ทั้งนั้น”