เวลาผ่านไปสามวัน
หลินต้าซานและหลินต้าเหอขนวัสดุสร้างบ้านเข้ามาในลานบ้าน
หลินเฟิงสร้างบ้านไม่เป็น ได้แต่มองทั้งสองคนง่วนอยู่
กลางวันและกลางคืน ทั้งสามดื่มเหล้าเล็กน้อย กินเนื้อคำโต
หลินต้าซานและหลินต้าเหอช่วงนี้เห็นความเปลี่ยนแปลงของหลานชาย ก็รู้สึกปลื้มใจ
ปากไม่พูดแต่สนิทสนมกันมาก คุยกันคล้องคอคล้องแขนได้แล้ว
ผ่านไปอีกวัน หลินเฟิงเตรียมตัวเข้าป่าอีกครั้ง
ครั้งนี้หลินเฟิงเตรียมพร้อม ใส่เสื้อกางเกงบุสำลีหนา ๆ
แถมยังทำถุงนอนเอง จอบ ตะขอเชือก มีดล่าสัตว์ ปืนล่าสัตว์ ขวาน...
แม้แต่บนตัวไอ้เฒ่าจอมตะกละก็มัดเครื่องปรุงสารพัดกับหม้อหนึ่งใบไว้แน่น!
เช้าตรู่ ไม่มีใครรู้ หลินเฟิงกับไอ้เฒ่าจอมตะกละก็แทรกตัวเข้าป่าเขาไปแล้ว
หลายวันนี้ไอ้เฒ่าจอมตะกละเก็บกดอยู่ในบ้าน พอเข้าป่าก็วิ่งพล่านซี้ซั้วอย่างสนุกสนาน
หลินเฟิงอาศัยความจำแม่นไม่เคยลืม กับพละกำลังเกินมนุษย์ ทำให้อยู่ในป่าเขาดุจปลาได้น้ำ
หลังวิ่งมาทั้งวันทั้งคืน คนกับหมูก็เข้าสู่เขตป่าลึก
ขณะนี้ ไม่ไกลจากลำธารสายหนึ่ง มีกวางแดงฝูงหนึ่งกำลังเล็มหญ้าอย่างสบายอารมณ์
ทันใดนั้น หมูป่ารูปร่างใหญ่โตตัวหนึ่งก็ทะลึ่งออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่
บนตัวยังมัดจอบ หม้อดำ และอื่น ๆ เกิดเสียงดังกราว ๆ
บุคลิกดุดันวิ่งตรงเข้าใส่ฝูงกวางแดง
ฝูงกวางแดงไม่เคยพบเห็นอะไรแบบนี้ ไม่เคยเห็นหมูล่าสัตว์แบบนี้ วิ่งเผ่นแนบไปข้างหลัง
บนเส้นทางที่พวกกวางแดงต้องผ่าน หลินเฟิงก็ทะยานขึ้นมาจากกองกิ่งไม้ใบไม้แห้งที่ใช้พรางตัว