“บ้าเอ๊ย! อะไรวะเนี่ย...”
หลินเฟิงอยู่ในน้ำ ไม่มีที่ให้ยึดเหนี่ยว โบกมือโบกเท้าอย่างแรง แต่ก็ไร้ผล
สิ่งที่อยู่ใต้น้ำ มีพละกำลังมหาศาล พันเข้ากับขาท่อนล่างของเขา ลากดิ่งลงไปอย่างบ้าคลั่ง
“อึกกึก! อึกกึก!”
เมื่อถูกลากลงไปถึงก้นแอ่งน้ำ หลินเฟิงค่อย ๆ ใจเย็นลง ลืมตา มองลงไปด้านล่าง
ก็เห็นเพียงเงาดำยาวกว่าสองเมตร กำลังคาบขาซ้ายของเขาไว้ ว่ายดิ่งลงอย่างกระตือรือร้น
หลินเฟิงในใจเดือดพล่าน ใช้เท้าขวาออกแรงถีบไปทางเงาดำนั้นเต็มแรง
เงาดำนั้นรู้สึกเจ็บ แต่ก็ยังกัดแน่นไม่ยอมปล่อยหลินเฟิง
สิ่งนี้ในน้ำออกแรงมหาศาล ปล่อยไปแบบนี้ หลินเฟิงคงไม่รอดแน่
ทนความเจ็บ ยกขา ดึงระยะของเงาดำให้เข้ามาใกล้ จ้องจังหวะ แล้วใช้มือข้างหนึ่งง้างหัวของสัตว์ประหลาดไว้
มืออีกข้างกำเป็นหมัด ทุบลงบนหัวของเงาดำอย่างแรง
“ตูม!”
เสียงระเบิดดังสนั่น ร่างของเงาดำแข็งทื่อ จากนั้นก็อ้าปาก อยากจะหนี
แต่หลินเฟิงก็ไม่ใช่คนที่ยอมเสียเปรียบ ต่อด้วยหมัดแรง ๆ อีกหมัด
“ตูม!”
คราวนี้เสียงดังขึ้นไปอีก เงาดำนั้นถูกทุบจนสลบไปเลยทีเดียว หงายท้องลอยขึ้น
หลินเฟิงยังไม่วางใจ ง้างหัวมันไว้ ทุบหนัก ๆ อีกห้าหกครั้ง
ถึงได้ลากเงาดำขึ้นสู่ผิวน้ำ
ทว่าในจังหวะนั้น สายตาของหลินเฟิงก็เหลือบแลเห็น ที่ด้านล่างของแอ่งน้ำ ยังมีช่องถ้ำอีกแห่ง
ภายในมีแสงส่องประกายละเอียด
หลินเฟิงนึกว่าตาฝาด จึงมองให้ดีอีกครั้ง ก็คือถ้ำหินงอกย่อม ๆ จริง ๆ