แสงระยิบระยับสีทองในแอ่งน้ำนั่น... หรือว่าจะเป็น
หลินเฟิงรีบเดินไปที่ริมแอ่งน้ำ คว้าดินขึ้นมากำหนึ่ง คลึงในมือ
เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ อนุภาคสีทองเล็ก ๆ เปล่งประกายแสงทอง
“ให้ตายสิ! นี่มัน... ทอง!?”
จู่ ๆ หลินเฟิงก็นึกขึ้นได้ ครั้งก่อนในถ้ำซ้อนถ้ำของเสือโคร่ง หีบใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยทองคำ!
นั่นมันหีบสูงหนึ่งเมตรห้าสิบ อัดแน่นไปด้วยทองคำแท่งเรียงรายเป็นระเบียบ!
หรือว่านี่จะเป็นต้นทาง?
หลินเฟิงคาดเดาว่าเป็นไอ้พวกญี่ปุ่นที่ซ่อนไว้ แถมยศไม่ธรรมดา
คนข้างในตายกันหมด ก็เพื่อปกปิดถ้ำสมบัติและจุดที่มีเหมืองทองนี้
นั่นก็คือ ที่นี่ถูกขุดไปได้สักระยะแล้ว ด้วยเหตุผลอะไรสักอย่างจึงต้องถอนกำลัง แล้วก็ฆ่าปิดปาก!
หรือว่าจะเป็นปี 1945??
แต่มันไม่ถูกนะ! ทำไมหินโมราจั้นกั๋วหงพวกนี้ไม่ถูกขนไปด้วย ล่ะ กลับถูกทิ้งเกลื่อนพื้นเหมือนขยะ
หลินเฟิงนึกครู่หนึ่ง... ในที่สุดก็จับจุดที่รู้สึกผิดสังเกตได้
40 กว่าปีก่อน ไอ้โมราสีแดงแบบนี้ แม่งไม่เห็นมีราคา!
ปลายยุคสาธารณรัฐยังไม่มีชื่อ จั้นกั๋วหง ขึ้นโต๊ะไม่ได้เลย เข้าบ้านผู้ดีมีเงินก็ไม่ได้
นักอักษรไม่เล่น นักสะสมไม่รับ เหมือนหมาไม่มีใครเมตตา
คนท้องถิ่นเก็บได้ก็เอาไปทับโอ่งน้ำ เด็กสาวชนบทใช้ใส่เล่น
10 สตางค์ก็ซื้อได้เป็น 10 กว่าชั่ง!
ต่อให้ตอนนี้ โมราชนิดนี้ก็ยังไม่มีชื่อว่า “จั้นกั๋วหง”!
จนถึงปี 2008 ถึงค่อย ๆ มีคนเริ่มสะสม ปี 2010 ถึงจะฮิตในวงการของเล่นของสะสม
วงการนักสะสมจึงตั้งชื่อให้ว่า จั้นกั๋วหง!