ยืนอยู่ตรงตีนเขาสูงเสียดฟ้า หลินเฟิงรู้สึกเคว้งคว้างไปหมด
แผนที่สมบัติวาดไว้หยาบมาก ตำแหน่งคือภูเขาลูกนี้ไม่ผิดแน่
แต่ภูเขาลูกนี้ก็ใหญ่เกินไป สูงเสียดเมฆไม่พอ ด้านหลังยังทอดยาวไม่รู้ไกลแค่ไหน
สรุปคือมองแค่แวบเดียวไม่เห็นปลายทาง
หลินเฟิงเหมือนหมัดใต้ตีนช้าง หมดทิศทางไปหมด
สัญลักษณ์ใหญ่ๆ บนแผนที่ กลับครอบคลุมพื้นที่ทั้งลูกไว้ทั้งหมด
จุดที่แน่ชัด ไม่รู้!?
ของที่ต้องหาคืออะไร ไม่รู้!?
หาเจอแล้วจะเอาไปได้หรือเปล่า ไม่รู้!?
“ให้ตายสิ ข้าคงตัดสินใจพลาดไปแล้ว”
“แบบนี้จะหาอะไรเจอ! ใหญ่เกินไป! เหมือนงมเข็มในมหาสมุทรชัดๆ”
“คนวาดแผนที่นี่ไม่รับผิดชอบเอาเสียเลย ให้คำใบ้ชัดๆ สักอย่างก็ยังดี!”
“เฮ้อ... หรือจะ... กลับไปตั้งใจล่าสัตว์ เอากลับบ้านดีกว่า?”
แต่หลินเฟิงก็ไม่ยอมแพ้ เกิดมาสองชาติ กว่าจะได้แผนที่สมบัติมาสักผืน ยังไงก็ต้องสัมผัสความตื่นเต้นของการผจญภัยให้ได้
“ข้าจะหาแค่วันเดียว ถ้าไม่เจอ ก็ให้ไอ้เฒ่าจอมตะกละหาต่อ ไม่ต้องกลับบ้าน ไม่ต้องฉลองปีใหม่”
“รอหาเจอแล้ว ข้าค่อยมารับ แบบนี้ได้มั้ยล่ะ ไอ้เฒ่าจอมตะกละ!!”
“ครอก ครอก!”
ไอ้เฒ่าจอมตะกละเอือมเจ้าเล่ห์นี่จริงๆ ถ้ามันพูดได้ คงด่าสาดเสียเทกระจาดไปแล้ว
“ช่างเถอะ มาแล้วก็ทำใจให้สบายก่อน! ไว้ค่อยๆ หาได้”
หลินเฟิงพาไอ้เฒ่าจอมตะกละเดินวนรอบภูเขาไปมา
เทียบกับป่าบนพื้นราบ ตีนเขาอากาศหนาวเย็นกว่า