แผนกเครื่องเคลือบสีขาวของห้างรัฐบาล!
หลินเฟิงพึ่งพาใบหน้าหล่อเหลาของตัวเอง กำลังคลุกคลีสนิทสนมกับพนักงานขายสาวร่างร้อยกว่ากิโล
“เสี่ยวเจวียนเอ๊ย แผนกเธอนี่เครื่องเคลือบสีขาว ขาวจั๊วะเลยนะ แต่ว่าขายแพงไปหน่อย!”
พนักงานขายชื่อเสี่ยวเจวียนจ้องมองหลินเฟิงหน้าตาหล่อเหลา ยิ้มแฉ่งราวกับดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิ
“โอ๊ย พี่เฟิง เครื่องเคลือบสีขาวตอนนี้มันของร้อน ขายดีจะตาย”
“ก็แค่ของน้อย ต้องขายราคาแพงน่ะสิ”
“ดูชามขาวนี้สิ ขาวเหมือนฉันไหมล่ะ ตั้งชามละหนึ่งเหมาห้าสิบ ขาดตลาดไม่มีของขาย”
พูดจบก็บิดเอวถังน้ำ พร้อมกับดึงคอเสื้อให้ต่ำลงอีกนิด เพื่อดึงดูดความสนใจของหลินเฟิง
“พี่เฟิง ถ้าอยากได้เดี๋ยวฉันให้สักสองสามชิ้นนะ ต่อไปเจอชามขาวใบใหญ่เมื่อไหร่ ก็นึกถึงฉันสิ”
หลินเฟิงมองแก้มที่แต่งแต้มบรัชออนสีแดงจัดจ้านบนใบหน้าอ้วนของเสี่ยวเจวียน อยากจะหันหลังวิ่งหนีเต็มทน โรงเตาเผ่าก็ไม่อยากสร้างแล้ว เครื่องเคลือบสีขาวก็ไม่อยากเผาแล้ว
อ้วนไม่ใช่ความผิด แต่อย่ามาแต่งหน้าเป็นตุ๊กตากระดาษนี่ น่ากลัวจะตายไป!
เพื่อให้ได้ข้อมูลมานิดหน่อย เขาก็ยอมทุ่มสุดตัวแล้ว
หลินซีกับหลินตงที่ยืนอยู่ข้างหลัง กลั้นหัวเราะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเลื่อมใส!
“เสี่ยวเจวียนเอ๊ย เครื่องเคลือบสีขาวขายดีขนาดนี้ ทำไมไม่สั่งของมาเพิ่มล่ะ”
“ไม่ใช่ไม่อยากสั่ง แต่ไม่มีโควต้าน่ะสิ”
“แถวเราไม่มีใครเผาเครื่องเคลือบสีขาว ต้องไปซื้อที่เมืองไห่เฉิงหรือไกลกว่านั้น”
“แต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกครั้งจะมี ของดีๆ ถูกเอาไปแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศหมด”
“มีแต่ของที่ผลิตเกิน หรือมีตำหนินิดหน่อยถึงจะตกมาถึงเราบ้าง”
“ถ้าหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อเราไม่รู้จักคนไว้ คงไม่มีเครื่องเคลือบสีนี่แม้แต่น้อย”