หลายวันหลังจากนั้น ห้าพี่น้องตระกูลหลินได้ลากเครื่องจักรจากโกดังของท่านเฮยกลับมา
แม้จะมีเพียงครึ่งหนึ่งของจำนวนทั้งหมด แต่ก็ยังดีที่ครบถ้วน
สามารถนำไปใช้ในการผลิตได้
เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า
ในพื้นที่ก่อสร้างโรงเตาเผา ยังคงคึกคักและเต็มไปด้วยกำลังใจ
เพราะหลินเฟิงจ่ายเงินให้อย่างคล่องมือ แถมยังเลี้ยงข้าวกลางวัน โรงเตาเผาจึงสร้างเสร็จเร็วและดี
สิบวันผ่านไป ในที่สุดโรงเตาเผาก็สร้างเสร็จ
เตากีบม้าแปดเตา แต่ละเตามีพื้นที่ถึงสิบสองตารางเมตร!
สองเตาในนั้นเป็นเตาเผาดิบ ส่วนที่เหลือเป็นเตาเผาเครื่องเคลือบ
แต่ละเตาสามารถเผาชามและจานเครื่องเคลือบสีขาวได้ตั้งแต่ 1,000 ถึง 1,300 ชิ้น!
ภาชนะทนไฟใส่เข้าไปในเตาได้แค่ไม่กี่ใบ ทำให้เปลืองพื้นที่มาก
และไม่เหมือนกับการเผาอิฐ การเผาเครื่องเคลือบสีขาวต้องการอุณหภูมิที่สูงมาก เตายิ่งเล็ก อุณหภูมิก็ยิ่งสูงขึ้นเร็ว
แน่นอนว่า ยิ่งต้องการเทคนิคในการควบคุมอุณหภูมิที่สูงขึ้น
นอกจากเตากีบม้าแล้ว ยังมีสิ่งก่อสร้างประกอบอีกมากมาย
แต่แน่นอนว่าหลินเฟิงมีเงินทุนจำกัด ส่วนใหญ่จึงเป็นเพียงเพิงไม้เรียบง่าย
เช่น ที่เก็บดิน ที่ล้างดิน บ่อหมักดิน ที่ขึ้นรูป ที่ตากดินขึ้นรูป ที่เคลือบ และอื่นๆ!
แม้ส่วนใหญ่จะเป็นโครงไม้เรียบง่าย แต่ก็ใช้งานได้จริง
ตัดไม้จากภูเขา มีคนที่ทำงานไม้เป็น สร้างได้ในไม่กี่วัน ประหยัดและมีประสิทธิภาพ
หลินเฟิงจูงมือของต้าหยาและรองหยาเดินวนอย่างตื่นเต้นรอบแล้วรอบเล่า
แต่ท่านอาหลินต้าซาน ครอบครัวของอาสามหลินต้าเหอ คุณอาเล็ก ซูชิวซิน ซูเซี่ยเหอ ต่างมองดู "โรงงาน" ง่ายๆ ที่ดูรกรุงรัง แล้วส่ายหัวถอนหายใจ!