มองดูซูชิวซินและซูเซี่ยเหอดื่มของในขวดกระเบื้องจนหมด
หลินจื้อเฉียงเผยรอยยิ้มวิปริตและลามก ผลักต้าหยาออกอย่างแรง
“แค่ก ๆ!” ต้าหยาล้มลงในอ้อมกอดของหลินชิงเสีย ไออย่างรุนแรง
“ฮือ ๆ!”
เด็กหญิงทั้งสองอดกลั้นไม่ไหวในที่สุด กอดหลินชิงเสียร้องไห้เสียงดัง
หลินจื้อเฉียงรู้สึกรำคาญใจ ดวงตาเปลี่ยนเป็นดุร้าย ตะคอกด้วยความโกรธ “หุบปาก!”
หลินชิงเสียกลัวจะกระตุ้นหลินจื้อเฉียงที่สูญเสียสติไปแล้ว จึงเอามือปิดปากต้าหยาและรองหยา
เวลานี้ ร่างกายของซูชิวซินและซูเซี่ยเหอเริ่มผิดปกติ
ในท้องมีไออุ่นค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ผิวหนังทั่วตัวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างช้า ๆ
บนใบหน้ายิ่งชัดเจน แก้มแดงระเรื่อ ลามอย่างรวดเร็วไปถึงติ่งหู
ทั้งร่างเริ่มร้อนรุ่ม หายใจหอบถี่โดยไม่รู้ตัว
สติก็ค่อย ๆ เชื่องช้าแต่อ่อนไหว ดวงตายิ่งพร่าเลือน
หลินจื้อเฉียงหัวเราะอย่างตื่นเต้น ถือปืนล่าสัตว์ ดึงผ้าสองสามเส้นออกจากเตียงอิฐ
คิดจะมัดหลินชิงเสีย
แต่ในเวลานั้น หลินชิงเสียกัดฟัน ยกกรรไกรในมือขึ้นอย่างดุดัน หลับตาพุ่งแทงไปข้างหน้า
น่าเสียดาย หลินจื้อเฉียงเตรียมตัวป้องกันไว้แล้ว ถอยหลังไปหนึ่งก้าว แผ่นหลังซึมไปด้วยเหงื่อเย็น
ตามมาด้วยความโกรธแค้น
“อีหน้าด้าน ยังกล้าลอบทำร้ายฉันอีก”
พูดพลางยกปืนล่าสัตว์ ใช้พานท้ายปืนทุบลงบนหัวของหลินชิงเสีย
หลินชิงเสียล้มลงทันที หมดสติไป
ต้าหยาและรองหยาเพิ่งจะร้องไห้คร่ำครวญ กลับถูกหลินจื้อเฉียงใช้ผ้ายัดปาก
จากนั้น รวดเร็วคล่องแคล่วมัดหลินชิงเสียและเด็กหญิงทั้งสองไว้