หลินเฟิงตบไหล่หลินตงและพรรคพวกเบาๆ ยิ้มน้อยๆ ก่อนถอนหายใจ "ยังดีที่ไม่ได้กลายเป็นเรื่องเลวร้าย"
"แค่จัดการยากหน่อย"
"พวกนายไปกันเถอะ!"
"ต่อไปนี้ ฉันไม่อยากเห็นหน้าหลินจื้อเฉียงอีก!!"
หลินตง หลินซี ห้าพี่น้องกัดฟันกรอด ดวงตาพ่นไฟ เอ่ยเสียงแข็ง
"พี่เฟิง พวกเราเข้าใจ!"
ทั้งห้าคนมีกลิ่นอายดุดันรีบตามหลินเหล่าอู่ไป ไม่นานก็หายไปในความมืด
หลินเฟิงถอนหายใจ ด้วยหูที่ไว เขาได้ยินเสียงครวญครางเร่าร้อนในห้อง...บาปกรรมชัดๆ!
หลินเฟิงหมุนตัวเดินไปห้องตะวันตก
ข้างในนั้น หลินชิงเสีย ต้าหยา และรองหยาที่ถูกมัดไว้ ตอนแรกเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
แล้วพอเห็นชัดว่าเป็นหลินเฟิง ก็โล่งใจไปที พลางน้ำตาแห่งความคับแค้นก็ไหลทะลักไม่ยอมหยุด
หลินเฟิงรีบแก้มัดให้หลินชิงเสีย แล้วกอดต้าหยาและรองหยาที่ร้องไห้อย่างหนัก
"ไม่เป็นไรแล้ว! ไม่เป็นไรแล้ว!"
"เป็นความผิดข้าเอง ต่อไปจะไม่เป็นอีกแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว"
หลินเฟิงปลอบเด็กสาวสองคนที่ตกใจจนตัวแข็งไป
ตอนนี้หลินชิงเสียก็ได้ยินเสียงผิดปกติจากห้องตะวันออก สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
"เสี่ยวเฟิง! เซี่ยเหอกับชิวซิน..."
"ไม่เป็นไร ข้าจะจัดการเอง!" หลินเฟิงรีบขัดขึ้น
"พี่พาต้าหยากับรองหยาไปพักที่บ้านอาสามคืนหนึ่งเถิด"
"รอพรุ่งนี้ ทุกอย่างจะกลับเป็นปกติ"
หลินชิงเสียรู้ดีว่าหลินเฟิงยามปกติพูดคำไหนคำนั้น ตัวเองฟังเขาไว้ก็พอ