เวลานี้ ที่บ้าน
หลินจื้อเฉียงถือปืนล่าสัตว์ในมือ ดวงตาเป็นประกายด้วยความโกรธแค้นและตื่นเต้น
เมื่อเช้านี้ เขาสืบรู้ว่าหลินเฟิงเข้าป่าลึกไปล่าสัตว์ ไอ้เฒ่าจอมตะกละหมูป่าตัวนั้นก็ไม่อยู่บ้าน
เขารู้ว่าโอกาสมาถึงแล้ว และไม่มีครั้งไหนดีไปกว่านี้อีกแล้ว
เขาตัดสินใจเผาเตาเผาเครื่องเคลือบสีขาวเป็นการเบี่ยงเบนความสนใจ เพื่อดึงตัวหลินเหล่าอู่กับพวกไว้ได้สำเร็จ
ทั้งยังล่อให้หลินหนานออกไป ที่บ้านเหลือเพียงหลินเป่ยคอยเฝ้าอยู่คนเดียว
หลินจื้อเฉียงรูปร่างกำยำล่ำสัน จัดการหลินเป่ยคนเดียวยังไงก็อยู่มือ
ตอนนี้เขามีปืนล่าสัตว์ ในบ้านก็เหลือแต่ผู้หญิง ใครจะมาหยุดเขาได้
ซูชิวซินที่อยู่ในห้องตะวันออก สังเกตเห็นว่าไม่ชอบมาพากล จึงรีบลงกลอนประตูจากด้านใน
แต่ประตูห้องไม่ได้แข็งแรงเลย
ถูกหลินจื้อเฉียงเตะพังเข้าไป
ต้าหยาและรองหยาเห็นหน้าตาดุร้ายของหลินจื้อเฉียงที่ถือปืนล่าสัตว์ ก็ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังหลินชิงเสียด้วยความกลัว
ส่วนหลินชิงเสีย แม้จะหวาดกลัวเต็มใบหน้า แต่ก็ยังยืนขวางอยู่ข้างหน้าซูชิวซิน ซูเซี่ยเหอ ต้าหยาและรองหยา
ตะคอกเสียงเข้มว่า "หลินจื้อเฉียง แกจะทำอะไร"
หลินจื้อเฉียงหัวเราะอย่างตื่นเต้นและชั่วร้าย "ฮ่า ๆ จะทำอะไรน่ะหรือ"
“ก็มาเอาความยุติธรรมให้ตัวเองยังไงเล่า”
"ก็เพราะไอ้สารเลวหลินเฟิงแท้ ๆ ถ้ามันยอมยกโรงเตาเผาให้ฉันตรง ๆ เรื่องทั้งหมดนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น"
"เอาล่ะ พวกแกไม่มีใครหนีรอดไปได้หรอก"
พูดจบ เขาก็กวาดสายตาอันลุกโชนด้วยความตื่นเต้นและตัณหา มองข้ามหลินชิงเสียไปยังร่างของซูชิวซินกับซูเซี่ยเหอที่ฝืนใจทำเป็นสงบ