หลินต้าซานกลับทำหน้ามืดครึ้มแล้วพูดว่า “เสี่ยวเฟิง ถึงจะสร้างใหม่ ก็ไม่ต้องใช้คนเยอะขนาดนั้นมั้ง!”
คนอื่นก็พยักหน้าเห็นดีด้วย
คราวก่อนที่ระดมคนมา แค่ครึ่งเช้าก็รวมชายฉกรรจ์ได้เจ็ดสิบคน
แค่ค่ากินค่าอยู่ก็ทำเอาหลินต้าซานกับหลินต้าเหอตกใจจนใจเต้นโครมคราม
คราวนี้ถ้าปล่อยให้รับคนแบบเปิดกว้าง สบาย ๆ เลย สองร้อยกว่าหัว จะพากินเจ้าจนถังแตกให้ดูเลย
“เสี่ยวเฟิง เราลองรับแค่สามสิบคนก่อน ค่อย ๆ ไปก็ได้!” หลินเหล่าอู่ก็เอ่ยปากห้ามปราม
หลินเฟิงโบกมือ พลางประกาศก้องว่า “ข้าจะเล่นงานใหญ่สักตูม!”
“คราวนี้ไม่สร้างเพิงชั่วคราวแล้ว จะสร้างเป็นตึกอิฐกระเบื้องเลย”
“ก่อกำแพงด้วย รื้อรั้วไม้ทิ้งให้หมด”
“ที่ดินว่างสิบหมู่นั้น ข้าจะสร้างฟาร์มหมู ฟาร์มไก่!”
“ตรงริมแม่น้ำนั่น ขุดบ่อน้ำ เลี้ยงปลา!”
“แล้วก็ จะสร้างบ้านใหม่! สองหลัง!”
“บ้านเก่าของข้าต้องรื้อแล้วสร้างใหม่ อา ขอที่ดินปลูกบ้านจากหมู่บ้านเพิ่มอีกแปลงด้วย”
“ให้เป็นเรือนหอของหลินตง สัญญาที่พวกเราลูกผู้ชายให้ไว้กับเสี่ยวเจวียน”
“แล้วก็ ให้หลินเอ้อโกว่ตั้งกลุ่มขนส่ง ไปขนวัสดุให้ข้า!”
“งานตั้งเยอะขนาดนี้ พวกเจ้าลองคำนวณดูสิว่าต้องใช้คนเท่าไหร่!”
“ฮือ!”
ทุกคนพากันสูดลมหายใจเฮือก
สิ่งปลูกสร้างเสริมของเตาเผาเครื่องเคลือบสีขาว ฟาร์มรวมสิบหมู่บนที่ว่างเปล่า สร้างบ้านอีกสองหลัง!!
ในหมู่บ้าน นี่มันงานใหญ่โตมโหฬารชัด ๆ
แล้วข้อเสนอที่ให้ยังยั่วยวนใจยิ่งกว่า วันละห้าบล็อก ข้าวกลางวันเลี้ยงฟรี
กรรมกรในเมือง ค่าแรงวันนึงยังไม่ถึงสองบล็อกเลย!!
จางฉางกุ้ยพูดอย่างตื่นเต้นว่า “คนหมู่บ้านพวกเรา มาร่วมได้ไหม?”