จางเสี่ยวเจวียนคิดไม่ผิด
ในบ้านนี้ ฐานะของไอ้เฒ่าจอมตะกละ สูงกว่าหลินเฟิงเสียอีก
หลินชิงเสีย ซูเซี่ยเหอ ซูชิวซิน ต้าหยา และรองหยา ต่างก็ชอบไอ้เฒ่าจอมตะกละที่แสนฉลาด
ไม่ใช่แค่เพราะบทบาทของมันในป่า
แต่ยังเพราะเวลาที่หลินเฟิงไม่อยู่บ้าน ไอ้เฒ่าจอมตะกละคือเสาหลักค้ำจุนบ้าน ให้ความรู้สึกปลอดภัยเต็มเปี่ยม
มีธุระต้องออกไปข้างนอก ถ้าพาไอ้เฒ่าจอมตะกละไปด้วย ก็ไม่ต้องกลัวใครทั้งนั้น
ต้าหยาและรองหยาชอบขี่ไอ้เฒ่าจอมตะกละออกไปเล่นนอกบ้าน
ครอบครัวของหลินเหล่าอู่ก็ไม่ต้องพูดถึง
คราวที่เจอหมีดำ ไอ้เฒ่าจอมตะกละช่วยชีวิตทั้งครอบครัวไว้
ดังนั้น ถ้ามีของอร่อย ก็จะแบ่งให้มันเสมอ
จางเสี่ยวเจวียนสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่อบอุ่นขึ้น เอาขวดเหล้าชนกับถาดเหล้าส่วนตัวของไอ้เฒ่าจอมตะกละ
กัดฟันกรอด เงยหน้าดื่มเหล้าเฝินจิ่วครึ่งขวดลงคอ
"ดี! เมียหลินตงเก่ง!"
"ไอ้เฒ่าจอมตะกละ อย่าขี้ขลาด หมดแก้ว!"
"ฮึดฮัด! ฮึดฮัด!"
ไอ้เฒ่าจอมตะกละไม่ปฏิเสธใคร ดื่มหมดเกลี้ยงในไม่ช้า
บรรยากาศยิ่งคึกคักขึ้นไปอีก เหมือนจะยอมรับการเข้าร่วมของจางเสี่ยวเจวียน
ความรู้สึกห่างเหินเมื่อครู่หายวับไปทีเดียว
จางเสี่ยวเจวียนก็ฉลาดไม่เบา สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในทันที เลิกฝืนใจ
หน้าขึ้นสี ซบลงบนตัวหลินตง กินเนื้อชิ้นโต ดับฤทธิ์เหล้าที่เพิ่งดื่มลงไป
"ฮ่าๆ!"
"สมแล้วที่ไอ้หนูหลินตงเอ็งยังติดใจไม่ลืม!"
"ที่แท้ก็หญิงเก่งไม่แพ้ชาย ดี!"
"ต่อไปนี้ เจ้าคือหัวหน้าบ้าน พวกเด็กๆ ต้องฟังเจ้า"