เป็นไปตามคาด ยังไม่ทันที่จางฉางกุ้ยและจางเสี่ยวเจวียนจะเดินมาถึงลานบ้าน
“ปัง!” ประตูห้องตะวันออกถูกผลักเปิดออกอย่างแรง
ซูเซี่ยเหอเดินกระฟัดกระเฟียดเข้ามา ถามหลินเฟิงด้วยน้ำเสียงเคืองขุ่น
“ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร เป็นต้ามี่มี่ของนาย หรืออี้เฟย ลี่อิ่ง?”
ท่าทางยื่นปากยื่นคอ จ้องตาเขม็ง ราวกับแมวเปอร์เซียที่ขนฟูชูชัน
ซูชิวซินยืนพิงวงกบประตูแอบขำ เด็กนี่ฉลาดจริง เห็นปัญหามาตั้งนานแล้ว แต่ไม่ยอมพูด
เจ้าซูเซี่ยเหอนี่ก็สมองกลวงจริงๆ คอยหาเรื่องหลินเฟิงอยู่เรื่อย
นึกถึงตอนเพิ่งมาอยู่บ้านใหม่ๆ นางยังอยากกัดหลินเฟิงให้ตายเลยด้วยซ้ำ
ตอนนี้ ตั้งแต่ไม่กี่วันก่อน... อืม ก็ยังอยากกัดเขาตายอยู่ดี
“นางชื่อเสี่ยวเจวียน เป็น...”
ยังพูดไม่ทันจบ ซูเซี่ยเหอยิ่งโกรธ เอามือเท้าสะเอว “ดีนัก! ยังมีที่ชื่อเสี่ยวเจวียนอีก??”
ให้มันได้อย่างนี้สิ! หลินเฟิงระเบิดอารมณ์ สตรีกับคนพาลนี่เลี้ยงยากแท้
ถ้าไม่ใช่ผู้หญิงของตัวเองล่ะก็ จะจัดการให้หน้าเละไปแล้ว
แต่นี่ก็ต้องลงโทษหนักๆ หน่อย
มือข้างหนึ่งบีบแก้มป่องๆ ของซูเซี่ยเหอ อีกมือโอบเอวบาง
เปิดศึกจูบประกบริมฝีปาก ฟันกระทบกัน ต่อสู้ดุเดือดเชียวนัก
ตอนที่จางเสี่ยวเจวียนกับพ่อเดินเข้ามา ก็เห็นภาพนี้พอดี
สองพ่อลูกตกใจตาโต สูดลมหายใจแรง
จางเสี่ยวเจวียนเอามือปิดหน้า แต่นิ้วที่แยกออกกว้างกว่าหุบเขาทรุดแอฟริกาตะวันออกเสียอีก
ผ่านไปสิบนาที ซูเซี่ยเหอตาลอยไร้เรี่ยวแรง หลินเฟิงถึงยอมปล่อยมือและปาก
“นังโง่ มองให้ชัดๆ นางคือจางเสี่ยวเจวียน ว่าที่เมียของหลินตง”