"พี่น้อง ข้าปัดเศษให้เป็นตัวเลขกลมๆ เสือหนึ่งหมื่นแปด! โสมป่าแก่เจ็ดต้น หนึ่งหมื่นสอง!!"
"สามหมื่นถ้วน!"
"ข้ามีเงินแค่นี้แหละ!"
ท่านเฮยแบมือทั้งสองข้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจ
หลินเฟิงคิดในใจ สมกับเป็นคนคลุกคลีในเมือง สามารถควักเงินสามหมื่นออกมาได้ในคราวเดียว ต้องเป็นคนไม่ธรรมดาแน่
ปี 81 เงินฝากเฉลี่ยต่อคนแค่ 52 หยวน เงินเดือนเฉลี่ย 40 กว่าหยวน!
สามหมื่นหยวน เทียบเท่า 9 ล้านหยวนในปัจจุบัน
เวลานี้ สามารถซื้อบ้านซื่อเหอย่วนในเมืองหลวงได้สามหลัง
แน่นอน หลินเฟิงก็รู้ว่า ราคานี้ไม่ใช่ขีดจำกัดของท่านเฮย
การค้าขาย ก็ต้องเหลือกำไรให้อีกฝ่ายบ้าง
"ท่านเฮยใจถึง! ตามราคานี้"
"แต่ว่า ข้าต้องการคูปองอุตสาหกรรมบ้าง คูปองน้ำมันเพื่อการอุตสาหกรรม คูปองถ่านหิน คูปองผลิตภัณฑ์เครื่องจักรไฟฟ้า..."
หลินเฟิงรัวชื่อออกมากว่าสิบอย่าง
สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของจำเป็นสำหรับสร้างเตาเผาเครื่องเคลือบ
เช่นเครื่องเป่าลมที่ใช้กับเตาเผา ต้องใช้คูปองอุตสาหกรรมบวกเงิน แล้วฝากเส้นสายถึงจะซื้อได้
น้ำมันดีเซลที่ใช้กับเครื่องเป่าลม ต้องใช้คูปองน้ำมันอุตสาหกรรม
ซื้อถ่านหินต้องใช้คูปองถ่านหิน
ถึงมีคูปอง ก็ยังต้องซื้อในนามของหมู่บ้าน!
ถึงจะไปซื้อ เพราะวัตถุดิบตึงตัว ก็ต้องฝากเส้นสายและใช้เงินถึงจะซื้อได้
ดังนั้นในช่วงต้นยุค 80 อยากทำธุรกิจหาเงิน ไม่ใช่แค่ปัญหานโยบาย แต่ยังมีการขาดแคลนทรัพยากร
ไฟฟ้ากับถ่านหิน หน่วยงานรัฐวิสาหกิจยังต้องแย่งกัน แล้วทำไมต้องให้เจ้า!