ตลอดบ่ายวันนั้น เสียงหัวเราะและพูดคุยสนุกสนานดังไม่ขาดสายในลานบ้าน
เมื่อหลินเหล่าอู่จะกลับ หลินเฟิงยัดเงินให้สองพันหยวน
จากนั้นก็ถูกผลักออกจากบ้านอย่างรุนแรง ไม่ให้โอกาสเขาท้วงติง
หลินเหล่าอู่ถอนหายใจ เก็บเงินไว้ในอกอย่างระมัดระวัง
เขามีลูกชายห้าคน คนโตหลินตงอายุ 26 แล้ว!
หลินจงก็ 20 แล้วเช่นกัน
ถึงวัยแต่งงานกันหมดแล้ว หลินเหล่าอู่กลุ้มใจแทบตาย
ลูกชายห้าคน ค่าสินสอดห้าก้อน ค่าโต๊ะจีน ค่าแต่งงาน...
ต่อให้แต่งแล้ว ก็อยู่เบียดกันในบ้านดินสามห้องไม่ได้
สร้างบ้านก็เป็นรายจ่ายก้อนใหญ่!
อีกอย่าง เหตุผลที่ว่า กลัวความไม่เท่าเทียม ไม่กลัวความขาดแคลน หลินเหล่าอู่เข้าใจดีแก่ใจ
ยังไงก็ต้องให้ความยุติธรรมกับทุกคน
“เฮ้อ! เขาว่ากันว่ามีลูกชายดี แต่โคตรเปลืองเงินเลยว่ะ!”
หลินเหล่าอู่แหงนหน้ารำพึง มองลูกชายทั้งห้าที่วิ่งเล่นกันอย่างไม่คิดอะไรอยู่ข้างหน้า ยิ่งมองก็ยิ่งขัดหูขัดตา
“กลับบ้านไปรมเนื้อกันให้หมด ไอ้พวกที่ไม่มีอะไรทำวันๆ!”
“พ่อ ท่านเฮยว่าพ่อเป็นวัยทอง ท่านพูดถูกจริงๆ!”
“วัยทองห่าอะไรของแก??”
“ฮิๆ วัยทองมันคือโรคชนิดหนึ่ง! ท่านเฮยบอกข้ามา” หลินเป่ยพูดพลางหัวเราะ
“ให้ตายสิ มีพวกแกห้าคนที่คอยแต่จะทำให้พ่อซวย ไม่ป่วยก็แปลกแล้ว!”
......
เวลานี้ หลินเฟิงกำลังนับทรัพย์สินที่เหลืออยู่ในบ้านอย่างละเอียด
การเข้าป่าครั้งนี้ได้ผลตอบแทนไม่น้อย
เงินก้อนใหญ่สองหมื่น ให้ท่านเฮยไปซื้ออุปกรณ์ที่จำเป็น ถ่านหิน วัตถุดิบและอื่นๆ
เขาถือกลับบ้านมาหมื่นหยวน บวกกับที่ซูชิวซินเอากลับมาอีกสี่พัน!
รวมทั้งหมดหนึ่งหมื่นสี่พันหยวน!