หลินเฟิงคว้าตัวเด็กหญิงสองคนนั้นขึ้นมากอดไว้ในอ้อมแขน
“อะไรนะ แต่งงานกับเสือตัวเมียสองตัว! แถมยังจะ... เขินทำไม ข้าไม่ยอมเป็นเต่าตกกระป๋องหรอกนะ!”
“ทนไม่ไหวเลย!”
ต้าหยาคนเล็กคึกคัก “ก็พวกชามกับจานสวย ๆ นั่นไง”
“ท่านน้ารองกับท่านน้าสามบอกว่าจะเก็บไว้ให้ท่านพี่ใช้แต่งงาน”
“บอกว่า แบ่งครึ่งให้พี่ชิวซินครึ่ง ให้พี่เซี่ยเหอครึ่ง!”
“แล้วก็บอกว่าพวกท่านจะได้...”
พูดไม่ทันจบ หลินชิงเสียก็ลุกพรวดเอามือปิดปากต้าหยา!
“เด็กน้อย เจ้าไปรู้อะไรกัน นั่นเขาแค่พูดเล่น”
หลินต้าซานกับหลินต้าเหอออกจะกระอักกระอ่วน เอาแต่ยิ้มเจื่อน ๆ ไม่พูดอะไร
พี่น้องตระกูลหลินทั้งห้าพากันเลิกคิ้วให้หลินเฟิงเป็นแถว สีหน้าเหมือนรู้กันหมดแล้ว
หลินเหล่าอู่สูบยาสูบมวน ดูความวุ่นวายไปพลาง
ตอนนั้นเอง ซูเซี่ยเหอก็จ้องหลินเฟิงด้วยดวงตาคู่สวยกริ่งกร่าง
“ฮึ อย่าหลอกตัวเองเลย เรื่องเมื่อคืน นายอย่าลืมคำพูดตัวเองเชียว!”
ได้ยินคำนี้ หลินเฟิงก็นึกถึงความนุ่มนิ่มบนอกและลมหายใจหอมหวานเมื่อคืนขึ้นมาทันที!
แต่เขาดันจำไม่ได้ว่าเคยพูดอะไรไว้!
“ข้าพูดอะไรไปหรือ” หลินเฟิงถามอย่างงุนงง
“นาย...!” ซูเซี่ยเหอเดือดขึ้นทันที จ้องตาเขม็งอย่างอายโกรธ
หลินเฟิงลูบหัวอย่างไม่ผิด เขาลืมจริง ๆ!
คนรอบข้างมองมาที่ซูเซี่ยเหอด้วยความสงสัยปนขบขัน
จู่ ๆ หน้าซูเซี่ยเหอก็แดงเป็นก้นลิง จ้องมองทุกคนรอบวง
โดยเฉพาะเมื่อเห็นแววตาสะใจของซูชิวซิน ก็ตะคอกทันทีว่า “ขะ... ข้าจะโดดลงหลุมไฟของนายเองต่างหาก! ไอ้สารเลว!”