หลินเฟิงพูดอย่างเกียจคร้านว่า “ข้าจะทุบทำไมกัน! ของดีพวกนั้น...ไม่ขาย!”
พูดจบ ทุกคนก็แตกตื่นทันที
“หา?”
“ไม่ขาย?”
“เสี่ยวเฟิง เจ้าเผาเตาเพลียจนสติหลุดหรืออย่างไร?”
“ทำไมไม่ขายเล่า!”
.......
ทุกคนไม่เข้าใจ มองหลินเฟิงด้วยความสงสัย คิดว่าเขาคงเป็นโรคประสาทอะไรสักอย่าง
มีเพียงซูชิวซินที่ก้มหน้า ขมวดคิ้วครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
ในความทรงจำของนาง หลินเฟิงไม่ใช่คนไร้สมอง
ทุกย่างก้าวที่เดินล้วนมีจุดหมาย หลินเฟิงต้องคิดจะทำอะไรสักอย่างแน่
เพียงแต่นางยังไม่เข้าใจ!
เผาเครื่องเคลือบสีขาวดี ๆ เช่นนี้ได้ ไม่ควรขายเอาเงินหรือ?
ทำไมถึงไม่ขาย? คิดไม่ออก
คนอื่นยิ่งไม่เข้าใจ คิดว่าหลินเฟิงอาการเก่ากำเริบ จะเอาแต่ใจอีกแล้ว
หลินเฟิงไม่สนใจความสงสัยของพวกเขา โยนระเบิดที่หนักหน่วงยิ่งกว่า
“ข้าไม่เพียงไม่ขาย ข้าจะเอาเครื่องเคลือบสีขาวกว่าพันชิ้นไปแจกคนทั้งหมด!”
“หา!”
“บ้าไปแล้ว เจ้าบ้าจริง ๆ แล้ว!”
“พี่เฟิง ทำไมเล่า! ข้าไม่เข้าใจ!”
“ทุบไปตั้งมาก ขาดทุนไปตั้งมาก ตอนนี้จะเอาแจกคนทั้งหมด ข้าจะตีเจ้าคนผลาญสมบัตินี่ให้ตาย”
หลินชิงเสียโกรธจนลงมือตรง ๆ ทุบไหล่หลินเฟิงหลายที
หลินเฟิงก็ยังนิ่งเฉย พูดอย่างเกียจคร้านว่า “ตอนนี้อธิบายมากไป พวกเจ้าก็ไม่เข้าใจ!”
“ดูดี ๆ ว่าข้าตกปลาอย่างไร! คิดว่าหลินหมานชางเฒ่าจิ้งจอกนั่นจะรับมือง่ายนักหรือ!”
พูดจบ หลินเฟิงหันไปมองอากู๋หลินชิงเสีย
“อากู๋ ข้าหิวแล้ว กลับบ้านทำของอร่อยให้หน่อยเถอะ!!”
หลินชิงเสียยังโมโหอยู่ ชำเลืองตามองหลินเฟิง พูดประชดว่า “ไม่ทำ!”