คฤหาสน์ตระกูลอวี้สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ แต่กลับดูเงียบเหงาไร้ชีวิตชีวาอยู่เสมอ
จนกระทั่งเมิ่งฉีกับอวี้เย่เดินเข้ามา บรรยากาศในบ้านก็เปลี่ยนไปทันที
“คุณตาครับ พี่เย่กับเมิ่งฉีกลับมาแล้วครับ”
พ่อบ้านอู๋เห็นทั้งสองเดินเข้ามาในลานบ้าน ก็รีบตะโกนบอกคุณตาอวี้ที่อยู่ในบ้านทันที
“เร็วเข้า รีบไปเพิ่มชามกับตะเกียบอีกสองชุด” คุณตาสั่งอย่างอารมณ์ดี
“คุณตาคะ สุขสันต์วันปีใหม่ค่ะ!”
เสียงของเมิ่งฉีมักจะมาถึงก่อนตัวเสมอ พอคุณตาอวี้ได้ยินก็มีความสุขขึ้นมาทันที
“สุขสันต์วันปีใหม่ สุขสันต์วันปีใหม่!” น้ำเสียงของคุณตาอวี้เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ทั้งสองเดินเข้าประตูไป ก็เห็นคุณตาอวี้กำลังกินข้าวอยู่ และอวี้เจ้าหรง พ่อของอวี้เย่ ก็นั่งอยู่ที่โต๊ะด้วย
เดิมทีอวี้เย่กำลังยิ้มอย่างเบิกบาน แต่พอเห็นเขาก็หุบยิ้มลง “คุณตาครับ พ่อ”
ที่จริงทุกครั้งที่กลับมาจิงชื่อ เขาก็จะแวะมาหาคุณตาและกลับมาบ้านหลังนี้เสมอ แต่สิบครั้งมีถึงแปดครั้งที่อวี้เจ้าฉินไม่อยู่ จนเขาเกือบลืมไปแล้วว่ามีคนคนนี้อยู่ด้วย
“อ้อ กลับมาแล้วเหรอ” อวี้เจ้าหรงเองก็ดูอึดอัดอยู่บ้าง
“คุณลุงอวี้ สุขสันต์วันปีใหม่นะคะ” เมิ่งฉียิ้มทักทายอวี้เจ้าหรง
“สุขสันต์วันปีใหม่นะเมิ่งฉี ไม่ได้เจอกันตั้งนาน สวยขึ้นอีกแล้วนะ”
อวี้เจ้าหรงกวักมือเรียก “รีบนั่งลงกินข้าวด้วยกันสิ”
“ไม่เป็นไรครับ พวกเรากินมาแล้ว” อวี้เย่ตอบ
“แต่ฉันว่ายังกินต่อได้อีกนะ”
เมิ่งฉียิ้มให้ป้าจางที่เพิ่งหยิบชามกับตะเกียบออกมา แล้วดึงแขนอวี้เย่เบา ๆ