คงเพราะหาโอกาสนั่งกินข้าวด้วยกันได้ยาก มื้อนี้ทุกคนจึงกินกันอย่างเชื่องช้า
ที่จริงเมิ่งฉีกินอะไรต่อไม่ไหวแล้ว เธอแค่อยากนั่งเป็นเพื่อนคุณตาให้นานขึ้นอีกหน่อย
เพิ่งลุกจากโต๊ะได้ไม่นาน เธอก็ได้รับข้อความจากจงหยู
【ฉีฉี ตอนนี้พวกเรากำลังจะไปต่อกันแล้ว ทุกคนเร่งให้ฉันไปตามเธอมาตลอดเลย】
【เธอว่าไง ถ้าจะมา ฉันกับโจวจ้านไปรับนะ】
“มีธุระเหรอ?” อวี้เย่ถามขึ้น
ท่าทางที่เขากัดริมฝีปาก จ้องโทรศัพท์ของเมิ่งฉีเขม็งเมื่อครู่ คุณตาอวี้เห็นเต็มตา
คุณตายิ้มอย่างรู้ทัน จากนั้นก็หันไปเรียกเมิ่งฉี
“หนูฉี ดูสิ ช่วงเทศกาลทั้งที บ้านฉันกลับไม่มีบรรยากาศอะไรเลย ฉันจำได้ว่าในห้องเก็บของมีของตกแต่งอยู่บ้าง ถ้าหนูกับอวี้เย่ไม่มีธุระ ช่วยตกแต่งบ้านให้ฉันหน่อยสิ”
“ได้เลยค่ะคุณตา เรื่องนี้ฝากไว้กับฉันได้เลย” เมิ่งฉีตอบรับอย่างยินดี
เธอตอบวีแชทจงหยูไปก่อนว่าวันนี้คงไม่ไปแล้ว จากนั้นก็ช่วยพ่อบ้านอู๋จัดของตกแต่งที่เขาหามาให้
นี่กำลังหาเรื่องอะไรกันอยู่หรือไง? อวี้เย่มองคุณตาอวี้อย่างสงสัย
เขาไม่ใช่ไม่รู้ว่าคุณตาอวี้เกลียดการตกแต่งบ้านด้วยสีสันฉูดฉาดที่สุด ของพวกนี้ก็เป็นของที่คุณตาซื้อมาตอนตรุษจีนปีหนึ่ง ตั้งแต่ซื้อกลับมาก็ไม่เคยแตะต้องเลย
“ไอ้เด็กแสบ ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก”
คุณตารู้จักหลานชายตัวเองดี ถ้าเมื่อครู่เมิ่งฉีจะกลับ เขาก็คงไม่รั้งไว้ แต่ในใจย่อมไม่อยากให้เธอไปแน่
“ขอบคุณเหรอ?” อวี้เย่พึมพำ เขาต้องขอบคุณเรื่องอะไรล่ะ