“ใช่ เมื่อวานพวกเราฉลองปีใหม่ด้วยกัน กินข้าวกันที่บ้าน”
“ฉลองปีใหม่ที่บ้านกันสินะ” เจียงเฟิงพูดด้วยแววตาเป็นนัย ก่อนจะเตะเมิ่งอวี้อันใต้โต๊ะเบา ๆ
เธอก็ว่าแล้วไง คนเราย่อมเติบโตขึ้น ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้
ตอนที่เห็นป้าอวี้ หรือก็คือแม่ของโจวจ้าน โพสต์รูปครอบครัวของเธอกับครอบครัวของจงหยู ว่าที่ดองกันในอนาคต กินข้าวด้วยกันลงในโมเมนต์ เธอก็อิจฉาจนแทบทนไม่ไหว
เธอบอกว่าถ้าเมิ่งฉีได้อยู่กับอวี้เย่ก็คงดี เด็กคนนี้เธอเห็นมาตั้งแต่เล็ก เลยไว้ใจได้
แต่เมิ่งอวี้อันกลับบอกว่าเด็กสองคนนี้เจอกันทีไรก็ชอบกัดกัน จะมาอยู่ด้วยกันได้ยังไง
แต่เจียงเฟิงกลับคิดว่าถึงทั้งคู่จะทะเลาะกันบ้าง ตีกันบ้าง แต่ต่างฝ่ายต่างเป็นห่วงกันจริง ๆ
อย่างตอนเมิ่งฉียังเด็ก ครั้งหนึ่งเธอไปเข้าค่ายฤดูร้อนต่างเมือง แล้วจู่ ๆ ก็ไข้ขึ้นสูงกลางทาง อวี้เย่เป็นคนแรกที่สังเกตเห็นว่าเธอผิดปกติ จึงพาเธอไปโรงพยาบาลพร้อมกับคุณครู
พอเธอได้รับยาฉีดแล้ว อวี้เย่ก็ยังยืนกรานว่าจะอยู่เป็นเพื่อนข้าง ๆ คุณครูเกลี้ยกล่อมยังไงก็ไม่ยอมกลับไปพัก
พอเจียงเฟิงไปถึงโรงพยาบาลกลางดึก ก็เห็นอวี้เย่นอนฟุบหลับอยู่ข้างเตียงคนไข้ของเธอ
ตอนนั้นเองเจียงเฟิงถึงรู้สึกว่า เด็กอย่างอวี้เย่ที่จริงแล้วอบอุ่นมาก
เมิ่งอวี้อันกำลังตั้งใจดื่มซุป จู่ ๆ ก็ถูกเตะจนสะดุ้งทั้งตัว ถ้วยเซรามิกกระทบโต๊ะดังกรุ๊งกริ๊ง
“อ๊ะ ใช่ ไม่ได้มีแค่เราสองคน โจวจ้านกับจงหยูก็มาด้วย”