พอลงเครื่องที่เมืองฮาร์บิน ก็สัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่ผิดปกติทันที
เมิ่งฉีห่อตัวด้วยเสื้อขนเป็ดหนา ๆ แต่ก็ยังถูกลมหนาวพัดจนเย็นยะเยือกไปทั้งตัว
เมื่อมาถึงร้านกาแฟใกล้สนามบิน แขกรับเชิญหลายคนก็มาถึงแล้ว ทีมงานกำลังเตรียมความพร้อมก่อนเริ่มไลฟ์
เมิ่งฉีกับคนอื่น ๆ ทักทายทุกคน แล้วนั่งลงเริ่มแต่งหน้า
แอร์ในร้านกาแฟเปิดจนอบอุ่น พอแต่งหน้าไปได้สักพัก เมิ่งฉีก็เริ่มง่วง
“ขอโทษนะ ง่วงมากเลย”
เธอรู้ตัวว่าเผลอหลับไปแวบหนึ่ง จึงหาวหวอดแล้วพยายามนั่งตัวตรง
แต่ไม่นานก็อดงีบต่อไม่ไหว หลับ ๆ ตื่น ๆ อยู่อย่างนั้น แม้จะมีแขกรับเชิญมาถึงเพิ่ม เธอก็ยังไม่ได้ยิน
ช่างแต่งหน้าสาวประคองคางเมิ่งฉีไว้พลางเขียนอายไลเนอร์จนเสร็จ พอปล่อยมือ ศีรษะของเธอก็ค่อย ๆ เอียงไปด้านข้างอีกครั้ง
“ช่วยมาประคองให้หน่อยได้ไหมคะ”
ช่างแต่งหน้าสาวหันกลับไปหาใครสักคนมาช่วย แต่ตอนนี้ทุกคนกำลังยุ่งกันอยู่พอดี
“ผมช่วยเอง”
อวี้เย่ถอดเสื้อนอกแล้วนั่งลงตรงที่นั่งข้าง ๆ ตัวเขายังมีไอเย็นจากข้างนอกติดมาด้วย
เขาถูมือที่เย็นเฉียบเข้าด้วยกัน แล้วใช้นิ้วสองนิ้วประคองคางของเมิ่งฉีขึ้น
ช่างแต่งหน้าสาวเป็นมือใหม่ แค่ได้แต่งหน้าให้เมิ่งฉีก็ตื่นเต้นพออยู่แล้ว จู่ ๆ ยังมีอวี้เย่ ดาราดังระดับนี้มาเป็น “ผู้ช่วย” อีก ก็ยิ่งทำให้เธอประหม่าเข้าไปใหญ่
เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะใช้ผู้ช่วยคนนี้ได้ไหม จึงยืนนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนหันไปมองอาจารย์ของตัวเองที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม