“ขอให้แต่ละทีมขึ้นมารับไม้เซลฟี่ครับ”
ระหว่างที่ทุกคนกำลังวุ่นอยู่กับการศึกษาอุปกรณ์ถ่ายรูปในมือ ก็มีคนนำกล่องของขวัญสี่ใบที่ผูกริบบิ้นผ้าไหมสีแดงมาวางไว้ด้านหน้า
ผู้อำนวยการเฉินกล่าวว่า “รายการเตรียมอุปกรณ์กันหนาวไว้ให้ทุกคนแล้ว ขอให้เลือกอุปกรณ์ตามลำดับ โดยเริ่มจากทีมที่ได้ที่หนึ่งในการเล่นซ่อนหาครั้งก่อน”
เซี่ยหลินซูถามว่า “แต่ละชุดไม่เหมือนกันเหรอครับ ผู้กำกับ?”
ผู้อำนวยการเฉินตอบว่า “ใช่แล้ว แต่ละทีมได้ไม่เหมือนกัน และตลอดสามวันนี้พวกคุณต้องใส่ไว้ด้วย”
เอาเถอะ หลังจากผู้กำกับทำเรื่องไร้มนุษยธรรมมาตั้งแต่ตอนแรก ทุกคนก็คิดไปแล้วว่าของข้างในคงไม่ใช่ของดีแน่ ๆ
ทีมอันดับหนึ่งส่งถงหยางออกมาเลือก เธอลองยกกล่องทั้งสี่ใบชั่งน้ำหนักในมือทีละใบ ก่อนจะเลือกใบที่หนักที่สุด
“อย่างน้อยใบที่หนักที่สุดก็น่าจะอุ่นที่สุดล่ะมั้ง”
ต่อมาคือเหอชื่อหวี่ เธอใช้วิธีนับจิ้มแบบดั้งเดิมที่สุด สุดท้ายจิ้มโดนใบไหนก็เลือกใบนั้น
จากนั้นเป็นเสิ่นอี้โรว เธอเลือกใบที่ดูหรูหรากว่าจากสองใบที่เหลือ
ส่วนทีมสุดท้ายแทบไม่มีตัวเลือก อวี้เย่เดินขึ้นไปหยิบกล่องกลับมาโดยตรง
ถึงเวลาเปิดกล่อง ถงหยางกับเจียงหยุนจี้เปิดกล่องด้วยความตื่นเต้น ตอนแรกเห็นแค่ก้อนขนโผล่ออกมา ทั้งคู่ตกใจคิดว่าเป็นสัตว์อะไรสักอย่าง เกือบจะเหวี่ยงกล่องทิ้ง
“ข้างในไม่ใช่ของมีชีวิตหรอก” ผู้อำนวยการเฉินอดพูดขึ้นมาไม่ได้
ทั้งคู่ถึงค่อยกล้าเปิดดูเต็ม ๆ ที่แท้ข้างในเป็นหมวกเล่ยเฟิงขอบขนหนาสองใบ กับถุงมือหนังสองคู่