「ท่านพ่อ รีบจ่ายเงินเร็ว」
เฉ็ดเฉ็ดซื้อแป้งย่างไส้หมูมาห้าชิ้น
นางโยนชิ้นหนึ่งให้ทองคำที่หิวจนแทบจะน้ำลายไหล ส่วนอีกสี่ชิ้นให้หลินเฟิงซึ่งรับหน้าที่เป็นบ่าวถือไว้
ท้องน้อย ๆ ของนางอิ่มจนเต็มแล้ว
ไม่มีที่เหลือให้ใส่อาหารอีก
อ๋องสงครามหยิบถุงเงินออกมาอย่างคล่องแคล่ว นับเหรียญทองแดงยี่สิบห้าเหรียญส่งให้ชายวัยกลางคนผู้ขายแป้งย่าง
ชายวัยกลางคนตื่นเต้นจนมือสั่น เขายื่นมือทั้งสองไปรับเหรียญทองแดง
「ขอบพระทัยท่านอ๋อง... เอ่อ ไม่ใช่สิ ขอบคุณคุณหนูและนายท่านที่อุดหนุน หากอร่อยคราวหน้าก็แวะมาอีกนะขอรับ!」
ใครจะคิดว่าอ๋องสงครามผู้เกรียงไกร สังหารศัตรูในสนามรบอย่างห้าวหาญ จะเป็นคนรักบุตรสาวยิ่งชีพถึงเพียงนี้
เพื่อให้เจ้าหญิงน้อยได้ลิ้มรสอาหารตามใจปรารถนา
เขายังให้คนในจวนไปเจรจากับพ่อค้าแม่ค้ารายย่อยอย่างพวกเขาเป็นพิเศษ เพียงย้ายแผงมาตั้งตรงข้ามจวนอ๋องสงคราม ก็ไม่ต้องเสียค่าเช่าที่ตั้งแผง ทั้งยังแถมเงินให้ห้าตำลึงอีกด้วย
มีเรื่องดีเช่นนี้ ใครไม่มาก็โง่แล้ว
ที่จริงแล้ว พวกเขาอยากเห็นอ๋องสงครามกับเจ้าหญิงน้อยใกล้ ๆ มากกว่า ต่อไปเมื่อถึงเทศกาลหรือได้รวมญาติ จะได้มีเรื่องคุยอวดกันไม่รู้จบ
เฉ็ดเฉ็ดกระโดดโลดเต้นเดินไปอย่างเริงร่า
ศิษย์พี่พูดไม่ผิด เที่ยวตลาดสนุกยิ่งนัก ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือเงินตำลึงใช้เปลืองเหลือเกิน
แต่ไม่เป็นไร อย่างไรเงินที่ใช้ก็ไม่ใช่ของนาง
「ท่านพ่อ ข้าอยากกินถังหูลู่」
「ได้ ไปกันเถิด」
อ๋องสงครามยกมุมปากขึ้น ก่อนก้าวยาว ๆ ตามไป
คนขายถังหูลู่เป็นชายชราวัยเกินห้าสิบ หลังค่อมเล็กน้อย เสื้อผ้าที่สวมเก่าคร่ำคร่า ทว่ากลับสะอาดสะอ้านเรียบร้อย