ภายในห้องกว้างขวางหรูหรา
กวาดตามองไปก็พบแต่ของประดับล้ำค่า
บนเตียงใหญ่กว้างสองเมตร ลั่วฮ่าวหงกับลั่วฮ่าวเจี๋ยสองพี่น้องค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา ทันใดนั้นท้องก็ส่งเสียงประท้วงอย่างรุนแรง
“นางบ่าวชั้นต่ำพวกนั้นหายหัวไปไหนกันหมด?”
ความชั่วร้ายของลั่วฮ่าวหงถ่ายทอดมาจากมารดาอย่างครบถ้วน
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเข้ามาเสียที อารมณ์ที่เดิมก็ย่ำแย่อยู่แล้วพลันพุ่งถึงขีดสุด เขาสะบัดผ้าห่มแล้วลุกจากเตียงทันที
“นางบ่าวชั้นต่ำ! บ่าวไพร่เดนหมา! หูหนวกกันหมดหรือไร? องค์ชายหลานหิวแล้ว รีบให้ห้องครัวยกอาหารเลิศรสมาทั้งหมด ได้ยินหรือไม่?”
ด้านนอกห้องเงียบสนิท ไม่มีผู้ใดขานตอบ
ลั่วฮ่าวเจี๋ยวัยห้าขวบบนเตียงกุมท้องที่หิวจนทนไม่ไหว เอ่ยเสียงอ่อนแรงว่า “พี่ชาย พระมารดาไปที่ใดหรือ?”
แต่ก่อนทุกครั้งที่พวกเขาตื่น บ่าวหญิงจะไปรายงาน แล้วพระมารดาก็จะรีบมาดูแลพวกเขา
แต่วันนี้กลับไม่มีใครสักคน
ลั่วฮ่าวหงวัยแปดขวบเองก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
ทว่าความโกรธกลับครอบงำ เขาคำรามเสียงต่ำว่า “ดี ดีมาก! บ่าวไพร่เดนหมาพวกนี้กล้าฉวยโอกาสตอนพวกเราหลับอู้งาน ข้าจะให้พระมารดาทรมานพวกมันจนตายให้หมด!”
“พี่ชาย ข้าจะลงมือเอง” ลั่วฮ่าวเจี๋ยตบมือเล็ก ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความชั่วร้าย
เสียงดังสนั่น!
ประตูห้องถูกเฉ็ดเฉ็ดถีบจนแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
เศษประตูสองชิ้นราวกับมีชีวิต พุ่งตรงเข้าใส่สองพี่น้องลั่วฮ่าวหง ก่อนกระแทกท้องพวกเขาอย่างแรง
“อ๊าก!”
“เจ็บเหลือเกิน ท้องข้าเจ็บเหลือเกิน!”
สองพี่น้องส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดตามกัน