โม่หว่านถิงแผ่รังสีอำนาจออกมาอย่างเต็มที่ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น
「ท่านแม่ ข้ารู้ดีว่ากำลังพูดสิ่งใด หากท่านฟังไม่ชัด ข้าจะพูดซ้ำให้อีกครั้ง ท่านอยากฟังหรือไม่」
「เจ้า...เจ้า...เจ้า...หุบปากเดี๋ยวนี้!」
ฮูหยินโม่โกรธจนแทบพูดไม่เป็นคำ นางเสียใจยิ่งนัก เหตุใดแต่แรกจึงให้กำเนิดบุตรสาวอกตัญญูเช่นนี้
ยิ่งไปกว่านั้น นางควรใช้วิธีเด็ดขาดกว่านี้
เมื่อหกปีก่อน นางควรส่งบุตรสาวอกตัญญูไปบ้านเดิมของตนเสีย ให้นางแต่งงานกับหลานชายและให้กำเนิดบุตร ไม่แน่ว่าป่านนี้คงมีหลานหลายคนแล้ว
พี่ชายกับพี่สะใภ้ก็คงไม่ต้องพร่ำบ่นร้องทุกข์กับนางอยู่ทุกสามวันสองวัน ทั้งยังไม่กล่าวโทษว่านางไม่เห็นแก่ญาติฝ่ายมารดา
โม่หว่านถิงหัวเราะเยาะ 「ขออภัยท่านแม่ ข้าหุบปากไม่ได้หรอก มิสู้ท่านทำให้ข้าดูเป็นตัวอย่างก่อนเล่า」
「โม่หว่านถิง!」
ฮูหยินโม่โกรธจนควันแทบออกหู
โดยเฉพาะเมื่อเห็นคนแปลกหน้าเหล่านั้นเบิกตากว้าง ตั้งอกตั้งใจชมเรื่องสนุก นางก็ยิ่งเดือดดาลแทบพ่นไฟ
บุตรสาวอกตัญญูสมควรตายนั่น จงใจพาคนนอกมาที่บ้านเพื่อให้พวกเขาดูเรื่องน่าอับอายของนางชัด ๆ
โม่หว่านถิงคร้านจะต่อความ ใบหน้าเย็นชา 「ท่านแม่เห็นว่าเจินเจี้ยนดีไปเสียทุกอย่าง เช่นนั้นท่านก็แต่งกับเขาเองเถิด」
「เช่นนี้ท่านก็จะได้อยู่ใกล้ชิดและกตัญญูต่อญาติฝ่ายมารดาอย่างสุดใจ ไม่ต้องอยู่ที่นี่แต่ใจกลับคิดถึงทางโน้น วิ่งไปวิ่งมาระหว่างสองบ้านทุกสองสามวัน」
「ท่านไม่เหนื่อยหรือ」
โม่หว่านถิงถามเองตอบเอง 「ท่านไม่เหนื่อย แต่ข้าเห็นแล้วยังเหนื่อยแทน ข้าอยากถามท่านสักคำ ในใจท่านบิดา พี่ชาย และข้า สามคนนี้มีความสำคัญสักเพียงใด」