ตำหนักหลานเยว่
เครื่องประดับทองเงิน อัญมณีและหยก ผ้าไหมแพรพรรณ ของตกแต่งล้ำค่า ของเล่นประณีตงดงาม และอื่น ๆ อีกมากมาย... วางเรียงรายเต็มลาน
เฉ็ดเฉ็ดตื่นเต้นดีใจจนแทบจะเก็บอาการไม่อยู่
ของชิ้นเล็กชิ้นใหญ่ล้วนเป็นสิ่งที่นางชอบ ทั้งยังเหมาะกับวัยของนางยิ่งนัก
ถูกใจยิ่งกว่าคลังของจวนอ๋องเสียอีก
“ฮ่า ๆ ๆ เฉ็ดเฉ็ด ชอบหรือไม่?”
จักรพรรดิอู่เหวินตี้ยิ้มจนแทบไม่เหลือท่าทีของฮ่องเต้ สายตาจับจ้องหลานสาวตัวน้อยที่วิ่งพล่านไปทั่วลานราวกับลิงน้อย มองเท่าไรก็ไม่รู้จักพอ
“ชอบ ชอบ ข้าชอบที่สุดเลย~”
เฉ็ดเฉ็ดไม่ปิดบังความชอบของตน ใครใช้ให้นางเป็นคนธรรมดาที่ชอบของสวยงามเล่า
“เสด็จปู่ทรงดีกับเฉ็ดเฉ็ดจริง ๆ ในใจของเฉ็ดเฉ็ด เสด็จปู่ทรงเป็นที่หนึ่งตลอดกาล เฉ็ดเฉ็ดชอบพระองค์ที่สุดเลย”
อย่าเข้าใจผิด ที่หนึ่งในฐานะญาติสนิทนะ
“ฮ่า ๆ ๆ ฮ่า ๆ ๆ”
พอได้ยินหลานสาวบอกรัก จักรพรรดิอู่เหวินตี้ก็ปลาบปลื้มยินดี หัวเราะร่าเริงกว่าเดิม ไม่เกินเลยที่จะกล่าวว่า รอยยิ้มตลอดเกือบหนึ่งปีที่ผ่านมา รวมกันแล้วยังไม่มากเท่าวันนี้
“เฉ็ดเฉ็ด เสด็จปู่ก็ชอบเจ้า ชอบเจ้าที่สุด เจ้าคือสมบัติล้ำค่าที่สวรรค์ประทานให้เสด็จปู่ ไม่มีผู้ใดสำคัญไปกว่าเจ้าอีกแล้ว”
หลังจากปู่กับหลานแลกเปลี่ยนความรู้สึกกัน ความสัมพันธ์ก็ยิ่งสนิทสนมกลมเกลียว
เฉ็ดเฉ็ดเท้าเอวเล็ก ๆ แล้วเรียกทหารองครักษ์ให้ขนสมบัติของนางไปเก็บไว้ในคลังของตำหนักหลานเยว่
“ยกเบา ๆ กันหน่อย อย่าให้สมบัติขององค์หญิงอย่างข้ากระแทกหรือเสียหายเด็ดขาด ของพวกนี้เสด็จปู่ตั้งใจเลือกมาประทานให้ข้า ข้าทะนุถนอมมาก”
“พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิง”
เมื่อเผชิญหน้ากับก้อนแป้งน้อยน่ารักที่มัดผมเป็นมวยกลม ร่างเล็กนุ่มนิ่มน่าเอ็นดูและงดงาม เหล่าทหารองครักษ์ร่างกำยำแข็งแรงก็ไม่กล้าพูดเสียงดัง