ตอนที่จักรพรรดิอู่เหวินตี้เสด็จมาถึง กลุ่มของเฉ็ดเฉ็ดก็ได้ติดตามผู้ดูแลเรือนเดินทางมายังคลังของคฤหาสน์จ้าน
มีคลังใหญ่ทั้งหมดสามหลัง
หนึ่งไว้เก็บเสบียงอาหาร หนึ่งไว้เก็บของมีค่า และหนึ่งไว้เก็บของเบ็ดเตล็ด
เต็มไปด้วยของมีค่ามากมายจนตาพร่า
เฉ็ดเฉ็ดรู้สึกว่าตนเองเป็นเพียงคนบ้านนอก ไม่ต่างจากหนูที่ตกเข้าไปในยุ้งข้าว วิ่งวุ่นไปทั่ว รอยยิ้มที่มุมปากแทบจะเลยไปถึงต้นคอ
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ฮ่า ๆ ๆ ๆ รวยแล้วจ้า รวยแล้วจ้า พี่ใหญ่ พี่สาว ทุกสิ่งเหล่านี้เป็นของข้า ข้าเฟื่องฟูในที่สุดก็ได้ครอบครองความมั่งคั่งอันยิ่งใหญ่นี้เสียที"
เด็กน้อยตาเป็นประกาย
แทบอยากจะย้ายของมีค่าแวววาวทั้งหมดเข้าไปไว้ในแหวนมิติของตน
"องค์หญิงโปรดทรงช้าลง พูดอย่างระวังอย่าทรงสะดุดล้ม"
เมื่อเห็นองค์หญิงน้อยผู้น่ารักน่าเอ็นดูของตนหัวเราะอย่างมีความสุข เฉียนจงก็พลอยยิ้มตามไปด้วย หัวใจแทบละลาย
เขารีบมอบกุญแจคลังทั้งสามรวมถึงสมุดบัญชีทั้งหมดให้แก่เฉ็ดเฉ็ด
"องค์หญิง สมุดบัญชีทั้งหมดของคฤหาสน์อยู่ที่นี่แล้ว ส่วนกุญแจคลัง ฝ่าบาทหญิงมีกุญแจสำรองไว้ บ่าวผู้น้อยมีวาจาน้อยเหลือเกิน ไม่กล้าไปขอกับพระนาง"
ต่อให้เขาขอ ฝ่าบาทหญิงก็ไม่ยอมให้อยู่ดี
เขาคิดไม่จริง ๆ ว่าหลังจากผู้หญิงคลอดบุตรแล้ว เหตุใดถึงเปลี่ยนแปลงไปได้มากขนาดนั้น
คิดถึงฝ่าบาทหญิงก่อนคลอดบุตรเหลือเกิน
รอยยิ้มของเฉ็ดเฉ็ดค่อย ๆ หายไป
เมื่อครู่ เธอได้สอบถามจากผู้ดูแลเรือนแล้วเกี่ยวกับเรื่องของมารดา
สรุปได้ว่า มารดานางนี้อารมณ์ร้าย จิตใจคับแคบ ใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย ชอบตีด่าว่า คนรับใช้ตามอำเภอใจ และยังชอบหาเรื่องต่าง ๆ มาหักค่าแรงคนรับใช้อีกด้วย
ยิ่งกว่านายจ้างที่ขูดรีดเสียอีก
เธอไม่สามารถรู้สึกดีต่อนางได้จริง ๆ
เฉ็ดเฉ็ดหรี่ตามองเล็กน้อย ยื่นมือไปตบเข่าของเฉียนจงเบา ๆ "ท่านปู่ผู้ดูแล ข้าเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจในคฤหาสน์นี้แล้ว มารดาของข้าถูกข้าประกาศให้เกษียณแต่เพียงผู้เดียว"
"หากนางอยากได้กุญแจสำรองของคลังก็ให้ไปเถิด" ยังไงเสียก็เป็นได้แค่ของตกแต่งเท่านั้น
เฉียนจงยังคงงุนงง
วินาทีถัดมา ก็เห็นเฉ็ดเฉ็ดหยิบกุญแจใหญ่สามดอกที่คล้องโซ่เหล็กเส้นหนาขึ้นมาจากอากาศ แล้วมอบให้ไป๋เหิงอย่างจริงจัง
"พี่ใหญ่ ท่านเข้าใจใช่ไหม"
ไป๋เหิงเข้าใจในทันที รีบถอดกุญแจใหญ่เดิมของคลังทั้งสามออก แล้วเปลี่ยนเป็นกุญแจที่น้องสาวใช้เหล็กเย็นพันปีสร้างขึ้นมาแทน
กุญแจนี้แข็งแกร่งจนอาวุธมีคมไม่อาจทำอันตรายได้ นอกเสียจากจะใช้กุญแจพิเศษที่ทำขึ้นมาโดยเฉพาะ มิฉะนั้นไม่ว่าใครก็ไม่อาจบุกรุกเข้ามาได้
"น้องสาว เสร็จเรียบร้อยแล้ว"
เฉ็ดเฉ็ดพยักหน้า แล้วมอบกุญแจในมือให้เฉียนจงและซ่งซินเยว่คนละดอก
"ท่านปู่ผู้ดูแล ทั้งคฤหาสน์นี้ ข้าไว้ใจท่านเพียงผู้เดียว ข้าเพิ่งกลับบ้านยังไม่เข้าใจเรื่องต่าง ๆ อีกมาก คงต้องรบกวนท่านปู่ผู้ดูแลช่วยดูแลจัดการคฤหาสน์ต่อไป ช่วยข้าแบ่งเบาภาระด้วย"
"องค์หญิงน้อย..."
เฉียนจงเพิ่งจะตั้งสติได้จากความตกตะลึง ในตอนนี้พลังเต็มเปี่ยม รู้สึกซาบซึ้งจนน้ำตาไหล
ที่ได้ความไว้วางใจจากองค์หญิง ถือเป็นเกียรติของเขา
ส่วนความสามารถอันน่าอัศจรรย์ขององค์หญิงที่หยิบของออกมาจากอากาศได้ เขาทำเป็นมองไม่เห็น และจะไม่เอ่ยถึงกับคนนอกเป็นอันขาด
เฉ็ดเฉ็ดก้าวขึ้นไปข้างหน้า ต้องการจับมือของเฉียนจงเพื่อดึงดูดใจเขาให้อยู่ฝ่ายตนโดยสมบูรณ์ แต่เนื่องจากความสูงไม่เอื้ออำนวย เธอจึงจับได้เพียง...ความว่างเปล่า
น่าหงุดหงิดจริง ๆ ทำไมนางถึงได้เตี้ยขนาดนี้
ไป๋เหิงและซ่งซินเยว่กลั้นยิ้มไว้สุดชีวิต
ไก่ตัวหนึ่งกับสุนัขตัวหนึ่งต่างก็รีบหันหน้าไปทางอื่น กลัวว่าจะถูกนายน้อยจับได้ พวกมันไม่อยากถูกทำโทษ
เฉียนจงตะลึงไปครู่หนึ่ง รีบนั่งยอง ๆ ลงกับพื้น แล้วยื่นมือทั้งสองข้างไปวางไว้ในมือน้อย ๆ ที่อวบอ้วนของเฉ็ดเฉ็ดด้วยตนเอง
ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือกล่าวว่า "องค์หญิง บ่าวผู้น้อยจะไม่ทำให้พระองค์ผิดหวังอย่างแน่นอน จากนี้ไป บ่าวผู้น้อยจะปฏิบัติตามพระบัญชาของพระองค์แต่เพียงผู้เดียว"
เขาเป็นผู้ดูแลเรือนที่ได้รับแต่งตั้งจากฝ่าบาทให้มาดูแลคฤหาสน์ของอ๋อง
ชาติภพนี้เขาจะจงรักภักดีต่ออ๋องและทายาทของพระองค์เท่านั้น
ส่วนฝ่าบาทหญิงนั้น ยังไม่รวมอยู่ในขอบเขตนี้ในเวลานี้
เฉ็ดเฉ็ดพอใจเป็นอย่างยิ่ง "ดีมาก งั้นก็ตกลงตามนี้ แม้พ่อของข้าจะฟื้นขึ้นมา ท่านปู่ผู้ดูแลก็ต้องฟังคำสั่งของข้าเพียงผู้เดียว"
"พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิง"
ในความเห็นของเฉียนจง อ๋องของพวกเขาตอนนี้ชีวิตและความตายยังไม่ชัดเจน คงยากที่จะช่วยชีวิตไว้ได้
โชคดีที่องค์หญิงน้อยกลับมาแล้ว
อ๋องไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีลูกหลานมาทำพิธีไว้อาลัยให้
"เฉ็ดเฉ็ดเอ๋ย หลานสาวแก้วตาดวงใจ ข้าหลานน้อยของข้า!"
ในเวลานี้เอง จักรพรรดิอู่เหวินตี้ที่สวมฉลองพระองค์สีเหลืองสดใสก็พุ่งเข้ามาในคลังอย่างรวดเร็ว แล้วโอบกอดเด็กน้อยที่สวมชุดเต๋าเอาไว้ในอ้อมแขนพร้อมกับหอมแก้มอย่างเอ็นดู
"หลานสาวแก้วตาดวงใจ ข้าคิดถึงเจ้าจะแย่แล้ว คิดถึงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ แทบอยากจะพุ่งขึ้นไปตามหาบนเขา แต่เจ้าสำนักของเจ้าไม่ยอม"
"น่าสงสารปู่กับหลาน คั่นเวลากันถึงสามปีกว่าจะได้พบกัน หลานสาวแก้วตาดวงใจของข้าเอ๋ย ดูสิเจ้าผอมลงมากขนาดไหน ชีวิตบนเขาคงลำบากไม่น้อยใช่ไหม..."
จักรพรรดิอู่เหวินตี้พูดไม่หยุดปาก ในเวลานี้พระองค์ไม่มีพระบารมีของจักรพรรดิ พูดพร่ำไม่หยุดเป็นชุดยาวโดยไม่สนใจผู้คนรอบข้าง
ทำให้หูของเฉ็ดเฉ็ดแทบชา
"หยุด อย่าพูดแล้ว"
จากเรื่องกินอยู่หลับนอน เกือบจะพูดไปถึงเรื่องที่เธอขับถ่ายแล้ว
เสด็จปู่พูดเก่งยิ่งกว่าเธอเสียอีก
"ได้ ๆ ๆ ข้าไม่พูดแล้ว หลานสาวอย่าได้โกรธ ปู่เอาของขวัญมาให้เจ้าหลายอย่าง ให้คนไปขนไปไว้ที่ตำหนักหลานเยว่ของเจ้าแล้ว เดี๋ยวนี้จะไปดูไหม"
น้ำเสียงของจักรพรรดิอู่เหวินตี้อ่อนโยน อบอุ่นยิ่งนัก
ในพระทัยของพระองค์ หลานสาวคือสิ่งสำคัญที่สุด
"ของขวัญ?" ดวงตาของเฉ็ดเฉ็ดเป็นประกาย "เสด็จปู่ รีบ ๆ ไปเร็ว ข้าอยากดูของขวัญแล้ว"
"ตามพระประสงค์"
หลานสาวอยู่ในอ้อมแขน จักรพรรดิอู่เหวินตี้มีพระกำลังวังชาเป็นอย่างมาก ทรงอุ้มเฉ็ดเฉ็ดเดินออกจากคลังไปอย่างรวดเร็ว
เฉ็ดเฉ็ดหันหัวกลับไปเตือน "ท่านปู่ผู้ดูแล อย่าลืมล็อกประตูคลังให้ดี ส่วนเงินเดือนของคนในคฤหาสน์ทั้งหมด จ่ายตามปกติ ทุกคนต้องได้รับสิทธิที่ควรได้รับ อย่าให้ใครมาหักลดหย่อนตามอำเภอใจได้อีก"
ตอนนี้ฐานะของเธอไม่เหมือนเดิมแล้ว
ฐานะขององค์หญิงต้องรักษาไว้ให้ดี
อย่างไรเสียก็ยอมขาดทุนกับคนอื่นได้ แต่ห้ามทำให้คนของตัวเองลำบากเด็ดขาด
"เกือบลืมไป พี่สาว เจ้าเอาสมุดบัญชีพวกนั้นไปดูก่อน ที่ไม่เข้าใจก็ถามท่านปู่ผู้ดูแลได้ เจ้าเป็นผู้ดูแลเรือนส่วนตัวของข้า สิ่งที่ควรเรียนรู้เราต้องเรียนรู้ให้หมดเลยนะ"
ซ่งซินเยว่ได้รับภารกิจสำคัญ กำกุญแจคลังในมือแน่น แล้วพยักหน้าอย่างแน่วแน่ "ได้ค่ะน้องสาว ข้าจะพยายามเรียนรู้จากท่านผู้ดูแลเฉียนให้เต็มที่"
น้องสาวช่วยชีวิตนางไว้
ชั่วชีวิตที่เหลืออยู่ นางจะรับใช้น้องสาวอยู่ข้างกาย เพื่อตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้
ไป๋เหิงมองไปที่ซ่งซินเยว่ เห็นนางตึงเครียดไปทั้งตัว เห็นได้ชัดว่าเป็นกังวล เขาจึงปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"น้องสาวซ่ง อย่าได้ตึงเครียดไป ทุกสิ่งล้วนมีกระบวนการเรียนรู้ อย่ากลัวไป ท่านผู้ดูแลเฉียนเป็นคนดีมาก เขาจะไม่ทำเรื่องที่ทำให้เจ้าลำบากใจหรอก"
เฉียนจง: "......"
ฟังดูแล้วไม่มีอะไรผิดปกติ
แต่เขากลับรู้สึกว่ามันแปลก ๆ อยู่บ้าง
ไป๋เหิงยิ้มมองเฉียนจง แล้วประสานมือคารวะ "ท่านผู้ดูแลเฉียน หลังจากนี้น้องสาวซ่งคงต้องรบกวนท่านให้คำแนะนำด้วย"
เฉียนจงรีบตอบกลับด้วยการประสานมือ "อาจารย์ไป๋กล่าวเกินไปแล้ว ในฐานะบ่าวขององค์หญิง องค์หญิงมีพระบัญชา บ่าวผู้น้อยย่อมทำสุดกำลังความสามารถ"
องค์หญิงเป็นสตรี
สมควรที่จะฝึกฝนผู้ดูแลหญิงที่ตนไว้วางใจไว้ข้างกายสักคน
ซ่งซินเยว่ที่ได้ความไว้วางใจและความชื่นชอบจากองค์หญิง ย่อมต้องมีจุดเด่นของนางเอง เขาจะไม่ดูแคลน และก็จะไม่ประจบประแจงเป็นพิเศษด้วย
"เชิญท่านทั้งสองตามสบาย บ่าวผู้น้อยต้องไปจัดการธุระแล้ว"
ฝ่าบาทเสด็จมา ทุกคนในคฤหาสน์ต้องให้ความสำคัญอย่างเต็มที่ หากไม่มีเขาผู้ดูแลใหญ่คอยควบคุม ก็คงไม่สำเร็จแน่
เฉียนจงรีบจากไป
ส่วนไก่กับสุนัขนั้น ตั้งแต่เฉ็ดเฉ็ดจากไป ก็กระโดดโลดเต้นตามหลังไปติด ๆ
ตอนนี้เหลือเพียงซ่งซินเยว่และไป๋เหิงสองคน
การต้องเผชิญหน้ากับไป๋เหิงเพียงลำพัง ทำให้ซ่งซินเยว่รู้สึกไม่เป็นธรรมชาติไปทั้งตัว "พี่ใหญ่ไป๋ ขอบคุณท่าน"
พอพูดจบ ใบหน้าของนางก็แดงขึ้นมาทันที
ไป๋เหิงเม้มริมฝีปากหัวเราะเบา ๆ แล้วหยอกล้อ "น้องสาวซ่ง เมื่อไหร่ที่เจ้าจะเรียนรู้ความหน้าด้านของน้องสาวได้สักหนึ่งในสิบ เจ้าก็คงจะสำเร็จวิชาแล้ว"
ใบหน้าของซ่งซินเยว่แดงยิ่งขึ้น
นางไม่ได้ไม่อยากเรียน
แต่เป็นเพราะนิสัยถูกกำหนดไว้ตายตัวแล้ว อยากเรียนก็เรียนไม่ได้