มองดูอาจารย์ผู้เป็นชายวัยกลางคนของตน โกรธจนหน้าดำแดง เฉ็ดเฉ็ดถอนหายใจในใจ
กลัวว่าท่านจะโกรธจนเป็นอะไรไป เสียยาที่ขยันปรุงไว้เปล่าๆ
นางผู้ขี้เหนียวรีบเขย่งปลายเท้าตบไหล่ชิงหยุนเต้าจ่าง ปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ท่านอาจารย์ที่รักของข้า ท่านเป็นคนนะคะ คนก็ควรมีท่าทีเป็นคน จะไปถือสาสัตว์เดรัจฉานทำไมเล่า?"
พูดจบ เฉ็ดเฉ็ดก็ถลึงตาใส่เจ้าหมาน้อยทองคำ ตำหนิว่า "ห้ามไม่เคารพท่านอาจารย์ โทษทัณฑ์เจ้า 3 วันห้ามกินเนื้อ"
ทองคำหูตกทันที
[เจ้าค่ะ ข้าน้อยผิดแล้ว]
เฉ็ดเฉ็ด: "ขอโทษท่านอาจารย์เดี๋ยวนี้!"
[ท่านอาจารย์ชิงหยุน ข้าน้อยขอโทษ ต่อไปข้าน้อยจะไม่กล้าไม่เคารพท่านอีก]
"ทองคำ เจ้าพูดเช่นนี้ ข้าฟังจนเบื่อหูแล้ว"
ชิงหยุนเต้าจ่างเชิดหน้าพ่นลม อดรู้สึกไม่ได้ว่าสุนัขเลิกกินอุจจาระไม่ได้
แต่สิ่งที่น่ายินดีเพียงอย่างเดียวคือ อย่างน้อยในใจของศิษย์น้อย ตำแหน่งของเขาก็ยังสูงกว่าสัตว์เลี้ยงสองตัวนั้น
มีสิ่งเปรียบเทียบจึงจะรู้สึกมีความสุขนิ
"แค่กๆ ศิษย์เอ๋ย ว่ามาเถิด อย่างไรเจ้าถึงจะยอมลงเขา?"
อย่าดูว่าศิษย์น้อยอายุยังน้อย แต่สมองเจ้านี่ฉลาดนัก ยอมให้ผู้อื่นเสียเปรียบ แต่ไม่ยอมให้ตัวเองเสียเปรียบแม้แต่น้อย
พอพูดถึงเรื่องสำคัญ เฉ็ดเฉ็ดก็กลอกตาไปมา
"แค่กๆ" แสร้งทำเป็นเขินอายไอเบาๆ สองครั้ง แต่คำพูดที่ออกจากปากกลับอ้าปากขอทีเดียว
"ท่านอาจารย์ ดูท่านแก่จนหมดราคาแล้ว ข้าก็จะรวบรวมกองทุนลับส่วนตัวของท่านไปเสียเกินครึ่งก็แล้วกัน ยังไงท่านก็อยู่บนเขาตลอดปี ไม่มีโอกาสได้ใช้กองทุนลับส่วนตัวนั้นหรอก"
พูดจบ เฉ็ดเฉ็ดก็ยืดอกขึ้นเล็กน้อย
"ท่านอาจารย์ ข้าใส่ใจท่านมากไหมล่ะ!"
ชิงหยุนเต้าจ่าง: "..."
เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
โกรธจริงๆ!
ในสายตาของศิษย์น้อย เขากลายจากชายวัยกลางคนเป็นคนแก่ไม่มีราคาไปแล้วหรือ!
ไม่ใช่ว่า ใครสอนนางใช้คำเช่นนี้?
แล้วยังจะขอกองทุนลับส่วนตัวไปเสียเกินครึ่งอีก!
ศิษย์น้อยรู้หรือไม่ว่านางกำลังพูดอะไร?
"ศิษย์เอ๋ย แม้อาจารย์จะไม่ค่อยลงเขา แต่กองทุนลับส่วนตัวของอาจารย์ต้องใช้จ่ายในสำนักชิงหยุน ทั้งบนและล่าง ถ้าไม่มีแล้วให้พวกเรากินลมกันหรือไร?"
แค่อายุเท่านี้ เหตุใดจึงรักเงินนักหนา?
เฉ็ดเฉ็ดลูบคาง "ท่านอาจารย์ ดวงตาของข้าคือไม้บรรทัด ของในกองทุนลับส่วนตัวของท่านข้ารู้หมด ฉะนั้น อย่ามาต่อรองกับข้าเลย"
ถ้านางโมโหขึ้นมา จะงัดเอาหมดทั้งก้อนเลยทีเดียว
ชิงหยุนเต้าจ่างสูดหายใจเข้าลึกๆ ใช้มือขยี้หัวของเฉ็ดเฉ็ดจนยุ่งเหยิงเป็นรังนก
"ศิษย์เอ๋ย อาจารย์เลี้ยงเจ้าด้วยความยากลำบาก เจ้าเอาหน้าที่อาจารย์ไปขอกับอาจารย์ได้อย่างไร? ถ้าเจ้าสู้ได้ ก็กลับไปสืบทอดมรดกตระกูลเจ้าเถิด"
เฉ็ดเฉ็ดโกรธจนถอยหลังไปสองสามก้าว
"ท่านอาจารย์ อย่าทำทรงผมข้าเสีย ข้าไม่อยากเสียหน้ารึไง? ยังไงข้าก็ไม่สน ท่านจะไล่ข้าลงเขาก็ต้องทำให้ได้ตามเงื่อนไขของข้า ไม่งั้นไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น!"
ฮึ่ย นางไม่ใช่คนที่พูดง่ายๆ หรอก
"ส่วนมรดกของท่านพ่อข้า ยังไงก็เป็นของข้าอยู่ดี ใครกล้ามาแย่ง ข้าจะต่อยหัวมันให้แตก!"
งานอดิเรกของนางมีไม่มาก รักเงินเป็นหนึ่งในนั้น
"ศิษย์เอ๋ย เจ้าลดลงสักหน่อยไม่ได้หรือ? อาจารย์ให้เจ้าได้มากที่สุดแค่ 1 ใน 5 ของกองทุนลับส่วนตัว"
"ข้าไม่ยอม"
อาจารย์และศิษย์โต้ตอบกันไปมา ต่อรองราคากันจนหน้าดำแดง ในที่สุด ขิงแก่ก็ยิ่งเผ็ด
ยินดีกับชิงหยุนเต้าจ่างที่ชนะไปอย่างเฉียดฉิว
ด้วยค่าใช้จ่ายกองทุนลับส่วนตัวครึ่งหนึ่ง ทำให้เฉ็ดเฉ็ดยอมลงเขากลับบ้านอย่างไม่เต็มใจนัก
"ท่านอาจารย์ ชำระเงินสด เก็บเงิน ไม่งั้นไม่มีการต่อราคา"
เฉ็ดเฉ็ดยื่นมือเล็กๆ ออกมาอย่างโกรธๆ
ภายนอกดูโกรธ แต่ภายในกลับดีใจจนแทบระเบิด
นางอยากลงเขามานานแล้ว แต่ท่านอาจารย์กลับไม่ยอมให้นางลงเขาเด็ดขาด
น่าสงสารจริงๆ นางโตมาขนาดนี้ยังไม่เคยเห็นโลกภายนอกเลย รู้หรือไม่ว่านางอิจฉาพี่ๆ ในสำนักที่ได้ออกจากเขาอย่างอิสระเพียงใด
ชิงหยุนเต้าจ่างทั้งเจ็บทั้งเสียดายหยิบถุงเก็บของออกมา
"เอาไปเถิด อย่าให้อาจารย์เห็นอีก" เขากลัวตัวเองจะอดใจไม่ไหวแย่งกลับมา!
น่าสงสารจริงๆ เขาหาเงินมาได้ง่ายๆ หรือ?
"ฮ่าๆ ขอบคุณท่านอาจารย์!"
เฉ็ดเฉ็ดยิ้มแย้มทันที ใช้พลังจิตสอดส่ายดูในถุงเก็บของ ตรวจดูว่าท่านอาจารย์แอบซ่อนเงินไว้หรือไม่ เมื่อแน่ใจแล้วจึงโยนถุงเก็บของเข้าไปในแหวนมิติของตัวเอง
แหวนมิติเป็นสมบัติประจำสำนักที่สืบทอดกันมาหลายพันปี ไม่มีใครเคยทำให้มันยอมรับเป็นเจ้าของได้
ฮ่าๆ มีเพียงนางเท่านั้นที่โชคดี
นางสวมไว้ที่นิ้วก้อยข้างซ้ายโดยเฉพาะ
คนอื่นมองไม่เห็น มีเพียงนางเท่านั้นที่มองเห็น
ชิงหยุนเต้าจ่างกุมหน้าอก เจ็บจนหน้าแทบจะบิดเบี้ยว "ศิษย์เอ๋ย เจ้ารีบคืนถุงเก็บของให้อาจารย์สิ!"
ถุงเก็บของไม่ใช่ผักกาดขาว
ในโลกนี้มีคนที่ครอบครองมันน้อยนัก
บนตัวเขามีแค่สองใบ ยังเป็นสมบัติที่สืบทอดกันมาในสำนัก
"ท่านอาจารย์ ท่านใจแคบเกินไปแล้ว"
เฉ็ดเฉ็ดคืนถุงเก็บของให้ชิงหยุนเต้าจ่าง แล้วตบอกเบาๆ อย่างองอาจ
"รอเถิด ข้าเรียนรู้วิธีทำถุงเก็บของแล้ว เมื่อทำเสร็จจะให้ท่านอาจารย์สัก 10 ใบ 20 ใบ"
นิสัยขี้เหนียวเช่นนี้ นางไม่ชอบเลยจริงๆ
"จริงหรือ?"
ชิงหยุนเต้าจ่างตาเป็นประกายทันที
ศิษย์น้อยของเขามีทุนพอที่จะหยิ่งผยอง
นางบอกว่าได้ก็ต้องได้!
"จริง ซื่อยิ่งกว่าไข่มุก" เฉ็ดเฉ็ดพยักหน้าอย่างจริงจัง ในแหวนมิติมีวัสดุที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้พอดี
ได้ผลประโยชน์แล้ว เฉ็ดเฉ็ดก็ร้องเพลงเบาๆ อย่างพอใจ รีบเก็บข้าวของ
แล้วสะพายย่ามใบเล็ก พาซ่งซินเยว่พี่สาวที่ดูแลตนมาตลอด รวมถึงเจ้าหมาน้อยกับไก่ตัวหนึ่ง เตรียมลงเขา~
คนในสำนักชิงหยุนทั้งหมดร้อยกว่าคน ต่างพากันเช็ดน้ำตามาส่ง
"เฉ็ดเฉ็ดเอ๋ย โลกร้างกว้างใหญ่ เจ้าต้องไปดูให้มากๆ นะ"
"เฉ็ดเฉ็ด อย่ารีบกลับมา ต้องทำให้ชื่อเสียงของสำนักชิงหยุนเรากระจายไปให้ไกลนะ"
"เฉ็ดเฉ็ด ข้างล่างเขามีของอร่อยของสนุกมากมาย เจ้าต้องเล่นให้สนุกนะ!"
"เฉ็ดเฉ็ด พวกเราคิดถึงเจ้าจังเลย!"
"..."
แต่ละคนปากบอกไม่อยากให้จาก แต่จริงๆ แล้วอดกลั้นความตื่นเต้นไว้ ใจแทบจะระเบิดออกมา
อุ๊ย ในที่สุดพวกเขาก็เป็นอิสระ
ไม่ต้องทนรับความทรมานทั้งกายและใจจากการบดขยี้ของเฉ็ดเฉ็ดอีกแล้ว บุญคุณนี้พวกเขารับไม่ไหวจริงๆ
พูดไปพูดมาก็ร้องไห้กันเป็นบ้าเป็นหลัง
เฉ็ดเฉ็ด: "..."
นางไม่ใช่คนโง่
มองออกว่าทุกคนอยากให้นางไปเร็วๆ
เฉ็ดเฉ็ดในดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ แสร้งทำเป็นไม่อยากจาก ถอนหายใจเสียงอ่อน "เฮ้อ เห็นพวกท่านไม่อยากให้ข้าไปแบบนี้ งั้นข้าไม่ลงเขาก็ได้ อยู่ที่สำนักชิงหยุน..."
"ไม่ได้!"
ทุกคนตกใจหน้าซีด พร้อมกันโบกมือ
ฉากเสแสร้งนั้น ถูกทิ่มแทงจนแตกกระจาย
"ฮี่ๆ ข้าแค่ล้อเล่น" เฉ็ดเฉ็ดทำหน้าเยาะเย้ยอย่างภาคภูมิ แล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่หันกลับ
ไม่สนุกเลย
"เดี๋ยวก่อน!"
ในขณะนั้น ชิงหยุนเต้าจ่างก็ลากไป๋เหิงศิษย์เอกคนสำคัญลงมาจากฟ้า
"ศิษย์เอ๋ย พาพี่ชายเจ้าไปด้วยกัน"
ไป๋เหิง: "..."
เขาดูเหมือนคนที่ไร้ค่ามากหรือไง?
"ท่านอาจารย์ ท่านมีเมตตา อย่างน้อยก็ถามความเห็นข้าสักหน่อยไม่ได้หรือ?"
ชิงหยุนเต้าจ่างโบกมือ "สิ่งเหล่านั้นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือเจ้าต้องตามน้องสาวเจ้าไป"
"ท่านอาจารย์..."
"อย่าพูด จนกว่าอาจารย์จะสั่งเสียเสร็จ"
สีหน้าชิงหยุนเต้าจ่างเคร่งขรึมลงทันที ตบไหล่ไป๋เหิง "จำเป็นต้องอยู่ข้างกายน้องสาวเจ้า"
"นางให้เจ้าไปทางตะวันออก เจ้าห้ามไปทางตะวันตก ถึงแม้นางจะให้เจ้ากินอุจจาระ เจ้าก็ต้องกินให้ได้ เข้าใจหรือไม่?"