จวนองค์รัชทายาท
จวนองค์รัชทายาทอันกว้างใหญ่ปกคลุมด้วยบรรยากาศหดหู่หม่นหมอง
เหล่าบ่าวไพร่ต่างทำหน้าที่ของตน ใต้ตาคล้ำดำลึก ทั้งที่ง่วงจนแทบยืนไม่ไหว แต่ก็ไม่กล้าเกียจคร้าน ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
แม้อยู่ไกลก็ยังได้ยินเสียงพระชายาองค์รัชทายาทกำลังเกรี้ยวกราด
“ไร้ประโยชน์! พวกเจ้าล้วนไร้ประโยชน์ ดูแลหลานชายทั้งสองขององค์รัชทายาทไม่ดีไม่ว่า ยังทำงานสะเพร่าอีก เปิ่นกงจะเก็บพวกเจ้าไว้ทำอะไร?”
สาวใช้ แม่นม และบ่าวชายที่คอยปรนนิบัติหลานชายทั้งสอง ต่างพากันคุกเข่าเต็มพื้น ร่างสั่นเทาไม่หยุด
พวกนางไม่กล้าวิงวอนขอความเมตตา
เพราะหากเอ่ยขอ พระชายาองค์รัชทายาทก็จะยิ่งกริ้ว สิ่งที่รอพวกนางอยู่คือการถูกลากออกไปโบย
องค์รัชทายาทยืนอยู่ข้างหนึ่ง ใต้ตาคล้ำดำสนิท เขาไม่ได้นอนมาทั้งคืนจนแทบฝืนต่อไม่ไหวแล้ว
เขายกมือนวดหว่างคิ้วอย่างเหนื่อยล้า ก่อนกล่าวกับหนานกงเยียน พระชายาองค์รัชทายาทว่า “ช่างเถิด เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้ ไม่เห็นต้องเอิกเกริก ช่วงนี้บ่าวไพร่ในจวนกลับกลางวันเป็นกลางคืน ทุกคนเหน็ดเหนื่อยกันแทบแย่แล้ว”
ริมฝีปากของพระชายาองค์รัชทายาทขยับคล้ายจะโต้แย้ง
แต่สุดท้ายนางก็หุบปากลง นางรู้แก่ใจดีว่าที่มีฐานะและอำนาจเช่นทุกวันนี้ ล้วนต้องพึ่งพาองค์รัชทายาท
นางไม่อยากให้เขาชิงชังตน
“ท่านพี่ หม่อมฉันเชื่อฟังท่านทุกอย่าง”
ชั่วพริบตา ใบหน้าของนางก็อ่อนโยนขึ้น น้ำเสียงหวานนุ่มเปี่ยมความเอาใจใส่
“ท่านพี่อยู่เป็นเพื่อนลูกทั้งสองตลอดคืน ดวงตาแทบลืมไม่ขึ้นแล้ว หม่อมฉันปวดใจยิ่งนัก ท่านกลับไปพักผ่อนก่อนเถิด ทางนี้หม่อมฉันจะดูแลลูกเอง”