“พระชายาองค์รัชทายาท พระชายาฉู่เซียงอ๋องพาบุตรชายหญิงมาขอเข้าเฝ้าเพคะ”
องครักษ์เฝ้าประตูจวนองค์รัชทายาทก้มเอว ค้อมศีรษะต่ำ แล้วเร่งรุดเข้ามารายงาน
พระชายาองค์รัชทายาทกำลังแต่งองค์ทรงเครื่อง เตรียมออกจากจวน พลันชะงักไป สีหน้าไม่สบอารมณ์ยิ่งนัก “นางมาที่นี่ด้วยเหตุใด? ช่างเถิด ให้บ่าวพาพวกนางไปยังโถงรับรอง แล้วต้อนรับให้ดี”
“เพคะ”
องครักษ์ถอยออกไปอย่างรวดเร็ว
พระชายาองค์รัชทายาทคว้าปิ่นหยกขึ้นมา แล้วขว้างลงพื้นราวกับระบายโทสะ “จะมาก็ไม่มาเสียตั้งแต่เนิ่น ๆ จะมาทีหลังก็ไม่มา ดันมาในยามที่ข้ากำลังจะไปพบ...แค่ก ๆ ช่างน่าชิงชังเสียจริง”
นางมิได้มีไมตรีฉันพี่น้องต่อซ่งอวี้หว่านแม้แต่น้อย
ที่ยังรักษาความสัมพันธ์ฉาบฉวยเอาไว้ ก็เพียงเพราะฐานะเท่านั้น สตรีผู้นั้นน่ะหรือ ในใจเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม
ชื่อเสียงอันดีงามของนางก็เป็นซ่งอวี้หว่านที่สั่งให้คนเผยแพร่
หากลงมืออย่างโหดเหี้ยมลับหลัง เกรงว่าจะยิ่งกว่านางเสียอีก
พระชายาองค์รัชทายาทหรี่ตาลงเล็กน้อย บนใบหน้างามที่แต่งแต้มอย่างประณีตปรากฏแววเย้ยหยัน “ไปกันเถิด ข้าอยากเห็นนักว่านางคิดจะทำสิ่งใด”
“เพคะ”
สาวใช้ก้มหน้าอย่างนอบน้อม กิริยาทุกอิริยาบถล้วนเป็นระเบียบเรียบร้อย พวกนางประคองพระชายาองค์รัชทายาทให้ลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง ก่อนช่วยจัดอาภรณ์ให้เข้าที่โดยเร็ว
โถงรับรองจวนองค์รัชทายาท
ซ่งอวี้หว่านกับบุตรทั้งสองจิบชาไปพลาง ต่างคนต่างคิดไปพลาง ส่วนขนมประณีตบนจานนั้น พวกนางไม่ชายตามองแม้แต่น้อย
รออยู่ครู่ใหญ่ จึงเห็นพระชายาองค์รัชทายาทผู้แต่งกายหรูหราสง่างาม เดินทางมาถึงโถงรับรองโดยมีเหล่าบ่าวไพร่รายล้อมประคอง
ช่างเอิกเกริกเสียจริง
เกรงว่าแม้องค์รัชทายาทออกจากจวน ก็ยังไม่มีผู้ติดตามมากถึงเพียงนี้