ทันทีที่คำว่า ‘พระชายาองค์รัชทายาท’ หลุดออกมา
ภายในห้องหนังสือก็พลันเงียบงันอย่างน่าประหลาด
สีหน้าของทุกคนแตกต่างกันไป แต่ส่วนใหญ่ล้วนเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
องค์ชายห้ากลืนน้ำลาย ก่อนจะเก็บคางที่แทบจะร่วงลงพื้นกลับเข้าที่ แล้วหันไปมองเฉ็ดเฉ็ด
“หลานรัก เช่นนั้นพระชายาองค์รัชทายาทก็คือคนในราชวงศ์ที่เจ้าพูดถึง และเป็นฆาตกรอีกคนที่สังหารพี่สาวตระกูลถงใช่หรือไม่?”
“ใช่แล้ว~”
เฉ็ดเฉ็ดพยักหน้าหงึก ๆ
“ไม่ผิด นางนั่นแหละ นางแต่งเข้าราชวงศ์ไปแล้ว จะนับว่าเป็นคนในราชวงศ์ครึ่งหนึ่งก็ได้”
องค์ชายห้า “...นับเช่นนั้นก็ได้”
เขานึกว่าเป็นเสด็จพี่องค์รัชทายาทเสียอีก
หลานสาวตัวน้อยผู้นี้ช่างวกวนเสียจริง กว่าจะเฉลยได้เล่นเอาเขางงไปหมด
อ๋องสงครามขมวดคิ้ว ดวงตาลึกล้ำดุจหลุมดำฉายแววดุดันขึ้นวูบหนึ่ง
ไม่ว่าคนผู้นั้นจะเป็นใคร
หากทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ก็ต้องชดใช้
“ที่แท้ก็เป็นพระชายาองค์รัชทายาท...”
ทั้งสี่คนในครอบครัวถงต่างโกรธแค้นและสับสน
อวี๋เหมียวเหมี่ยวหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ นางกลัวว่าถงซู่ซู่จะมาเอาชีวิต จึงไม่ต้องรอให้ถงซู่ซู่ซักถาม ก็พรั่งพรูทุกอย่างออกมาเสียหมด
“ซู่ซู่ พระชายาองค์รัชทายาทต่างหากที่ชั่วร้ายที่สุด”
“นางรู้ว่าข้าอิจฉาเจ้า ทั้งยังรู้ว่าข้าชอบพี่ชายของเจ้า จึงใช้คำพูดหว่านล้อมยุยง ทั้งยังสั่งให้ข้าฆ่าปิดปากเจ้าอย่างลับ ๆ!”
“นางยังบอกว่าขอเพียงเจ้าตาย นางจะช่วยให้ข้าได้แต่งกับพี่ชายเจ้า”
“นังหญิงสารเลวนั่นพูดแล้วไม่รักษาคำ!”
“หลังจากเจ้าตาย นางก็ตัดขาดกับข้า ทั้งยังใช้เรื่องที่เจ้าตายมาข่มขู่ข้า กลางวันกลางคืนคอยเตือนให้ข้าหุบปาก เรื่องใดพูดได้ เรื่องใดพูดไม่ได้”
“หากข้าเผยเรื่องไม่ดีของนางออกมาแม้แต่คำเดียว นางก็จะส่งคนมาฆ่าข้าทันที”