ก่อนออกเดินทาง ฉีหยวนเสนอขึ้นมาทันทีว่า “พี่ฉิน พวกเราเลี้ยวไปทางนี้หน่อยดีกว่า”
นิ้วของฉีหยวนชี้ไปยังจุดแดงหนาแน่นในป่า
ฉินเจิ้นจวินเข้าใจความหมายของเขาทันที “ฝูงผึ้งสินะ? ได้เลย ฝูงนี้ดูไม่ใหญ่นัก จำนวนแค่ไม่ถึงสามพันตัว แค่พอดีสำหรับนายที่จะเสริมกำลังฝูงผึ้ง”
หลังจากปรับเปลี่ยนเส้นทางเล็กน้อย ทั้งสองก็ออกเดินทางด้วยกัน มุ่งหน้าสู่ป่าลึก
ระหว่างทาง ฉีหยวนยังค้นพบไม้ระดับดีกลุ่มหนึ่ง เป็นต้นเบิร์ช แต่น่าเสียดายที่มีจำนวนน้อยมาก
หลังจากบันทึกตำแหน่งแล้ว ก็ออกเดินทางต่อ
ไม่นานก็มาถึงป่าลึก และพบผึ้งกระจายอยู่ประปราย ดูเหมือนเพราะอากาศ ทำให้ฝูงผึ้งดูห่อเหี่ยวเล็กน้อย
สังเกตดูลักษณะของฝูงผึ้งแล้ว น่าจะเป็นพันธุ์เดียวกับผึ้งโพรงไม้ ลำตัวสีดำเหลือง ขนาดตัวเล็ก ความก้าวร้าวต่ำ ส่วนใหญ่ดำรงชีพด้วยการเก็บเกสร
นั่นทำให้ฉีหยวนวางใจ
ถ้าเป็นผึ้งพยัคฆ์ดำสามพันกว่าตัว ก็ไม่ต้องสู้แล้วล่ะ ฝูงผึ้งโพรงไม้ที่มีอยู่แค่พันกว่าตัวของตน ไม่พอให้มันเขมือบด้วยซ้ำ เกรงว่าแม้แต่ตัวเองยังต้องโดนรุมกระทืบเละ
เข้าใกล้ต้นไม้ใหญ่ที่เป็นที่ตั้งของรังผึ้ง ในที่สุดก็เห็นลักษณะเฉพาะของฝูงผึ้งชัดเจน
รังผึ้งขนาดมหึมาห้อยอยู่บนต้นไม้สูงหลายสิบเมตร รายล้อมด้วยผึ้งหนาแน่นบินเวียนวน
จำนวนฝูงผึ้งมากกว่าฝูงผึ้งโพรงไม้ครั้งก่อน แต่ความน่าจะแข็งแกร่งก็ไม่น่ามากนัก
เพื่อประหยัดเวลาให้มากที่สุด ฉีหยวนไม่คิดจะให้ผึ้งทั้งสองฝูงสู้กันเอง แต่จะใช้ไฟโดยตรง
ใช่แล้ว เผาไฟเลย!
ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เป็นที่ตั้งรังผึ้ง รายล้อมด้วยเชื้อไฟมากมาย เพราะเพิ่งหิมะตก ทำให้การหาเชื้อไฟเสียเวลาไปไม่น้อย
ครั้งนี้ไม่ใช่แค่ใช้ควันรมเท่านั้น แต่จะจุดไฟเผาทั้งต้นโดยตรง