ฉีหยวนจ้องมองอย่างเยือกเย็น เสียงเด็ดขาด
เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มคนเดิมอีกแล้ว แต่คือผู้แข็งแกร่งผู้มีอายุยืนยาวและพลังอันยิ่งใหญ่ ที่สำคัญยังเป็นราชาของที่พักพิงแห่งหนึ่ง!
เขารู้ดีว่าเมื่อตัวเองและจางฉงเยวี่ยถอนตัวออกจากที่รวมพลมหาศาล ที่นี่จะกลายเป็นเมืองแห่งความโกลาหลอย่างสมบูรณ์
ไม่เหลือทั้งระเบียบและกฎหมาย กองกำลังทุกขนาดจะผงาดขึ้นมากันถ้วนหน้า เข้าสู่ยุคแบ่งแยกอำนาจและสงครามแย่งชิง
การค้า วัฒนธรรม การศึกษา ล้วนพังทลาย และจะมีผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก
แต่เขาไม่แคร์
มองจากมุมประโยชน์ ที่รวมพลมหาศาลก็เหมือนเนื้อที่กินไม่ลงคอ ทิ้งก็เสียดาย ของเสียมีมากกว่าของดี
มีประโยคหนึ่งที่เขาไม่ได้พูดกับผู้อาวุโสจาง: เขตที่ 7 ที่มีประชากรหลายสิบล้าน สร้างมูลค่าได้ยิ่งกว่าเมืองเล็ก ๆ บนทวีปใหม่ที่มีคนแค่หลายแสนคน!
เขายังเข้าใจลึก ๆ ว่าบางครั้งจำนวนประชากรไม่ใช่ปัจจัยสำคัญ คุณภาพต่างหากที่สำคัญจริง
จางฉงเยวี่ยถอนใจยาว เขารู้สึกว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าช่างแปลกหน้าเหลือเกิน และในความแปลกหน้านั้นกลับงอกงามเป็นความหวาดกลัว
เขาเพิ่งตระหนักว่า นี่ไม่ใช่หนุ่มน้อยคนเดิมที่เคยหลบอยู่ในที่พักพิงใต้ดิน แลกข้าวระดับทั่วไปกับน้ำยาเร่งพืชของเขาอีกแล้ว
เขา... เติบใหญ่ขึ้นแล้ว!
"ท่านผู้นำฉีหยวน แล้วสถาบันร่วมจะพาไปด้วยหรือไม่?"
ฉีหยวนยิ้มบาง ๆ ตอบว่า "ผู้อาวุโสจางของข้าเจ้าควะ ยังเรียกฉีหยวนก็ได้ ใส่คำว่าผู้นำแล้วมันไม่ชินหน่อยเลย"