เมื่อเห็นคนกลับไปแล้ว ฉินหมู่อี้จึงลองถามขึ้นว่า "ผู้นำเขาวางแผนอะไรอยู่กันแน่ ถึงขั้นย้ายวิทยาลัยไปที่นั่นโดยตรงเลย ไม่กลัวจะก่อให้เกิดความขัดแย้งหรือ?"
ตงปัวซันก็งงงวยไม่ต่างกัน "อืมม วางวิทยาลัยของคนอื่นไว้สองแห่งบนแสงสว่างแบบนี้ ตั้งใจจะทำอะไรกัน?
"ท่าทางชัดเจนขนาดนี้ อีกสองคนนั่นไม่กระมังจะ..."
"พอได้แล้ว เจรจาอะไรของคนอื่นเนือย ๆ ยังไม่รีบออกไปเตรียมงานอีก?" อานฉางหลินส่งเสียงฮึดในลำคอ ขับไล่ทั้งสามออกไป
เหมิงเสวียมินกับพวกตกใจ ไม่กล้าพูดจาไร้สาระอีก รีบเดินออกไปทันที
เมื่อทุกคนจากไปจนหมด อานฉางหลินนั่งนิ่งบนวีลแชร์ เสียงต่ำที่แทบไม่ได้ยินดังขึ้น "พี่ฉีครับ... ความมั่นใจและความกล้าหาญขนาดนี้ เป็นการทดสอบ... หรือเป็นการประกาศสงครามกันแน่..."
การเคลื่อนไหวของเขตที่ 7 ถือว่าไม่เล็กเลย หลายคนจับตาเห็น แต่ก็ไม่มีใครออกมาขัดขวาง
ไม่ต้องพูดถึงฐานะของฉีหยวน เพียงแค่จางฉงเยวี่ยตัวคนเดียว ก็ไม่ใช่ฝ่ายขนาดกลางหรือขนาดเล็กจะรับมือไหว
ยิ่งไปกว่านั้น ตัวจริงยังไม่ได้ออกมาเคลื่อนไหว พวกเด็กน้อยเหล่านี้จะมีปากกล้าเขี่ยเข้าไปแทรกตัวได้อย่างไร
คนจำนวนมากเดินทางย้ายถิ่นผ่านวงแหวนเคลื่อนย้ายส่วนตัว วิทยาลัยรวมทั้งหมดแทบถูกย้ายออกจนหมดสิ้น
เดิมที วิทยาลัยอัศวินของแคมพัส และสถาบันมหาสมุทรของฮีเธอร์ก็ย้ายออกไปแล้ว บัดนี้ย้ายออกไปอีกติดต่อกัน 7 แห่ง
ณ ตอนนี้ในเขตที่ 4 เหลืออยู่เพียงวิทยาลัยน้ำยาเคมี และสถาบันแมลงหมื่นสายพันธุ์เท่านั้น
มหาวิทยาลัยรวมที่เคยถูกขนานนามว่าพระวิหารแห่งมนุษยชาติ บัดนี้กลับดูเก่าคร่ำครึ แม้กระทั่งแสนเหงาเย็นชา