จางฉงเยวี่ยจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาที่หม่นหมอง เบื้องหลังฟ้าเหนือมหาศูนย์รวมผู้รอดชีวิตก็มืดครึ้มเช่นกัน ราวกับถูกปกคลุมด้วยหมอกบาง ๆ ทั้งมืดมนและอ่อนล้าจนน่าสลด
บางที... ภาพตรงหน้านี้ก็คือภาพสะท้อนของมหาศูนย์รวมผู้รอดชีวิตในยุคนี้...
เขตที่ 2 มีความขัดแย้งไม่จบไม่สิ้น หลายอำนาจใหญ่ฆ่าฟันกันเองไม่หยุด เพื่อจะไต่ขึ้นคุมเขตที่ 2 อีกครั้ง
เขตที่ 3 ก็เริ่มโกลาหลเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้น ทิมดูจะไม่มีเจตนาจะออกมาปราบปรามเลย แถมหายหน้าหายไปจากมหาศูนย์รวมผู้รอดชีวิตมานานแสนนาน
เขตที่ 6 ถูกปิดล้อมทั้งเขต นอกจากคนจำนวนหนึ่งแล้ว ไม่มีใครรู้เลยว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น
แม้แต่ข่าวการตายของไอรีน ก็แทบไม่มีใครรู้
ส่วนเขตที่ 9 ยิ่งโกลาหลหนัก พอไม่มีภัยคุกคามจากหมูป่ายักษ์อู่เซียง เขตเก้า 9 ที่เคยเป็นแนวหลังของสงครามก็สูญสิ้นบทบาทที่ควรมีไป
ภายใต้ความพินาศจากสงคราม เขตเก้า 9 กลายเป็นซากปรักหักพังมานานแล้ว กลายเป็นสนามแย่งชิงของเหล่าอำนาจเล็กอำนาจกลาง
เขตเก้า 9 ในตอนนี้ ถนนใหญ่ถนนเล็กพันกันยุ่งเหยิง อำนาจเล็กใหญ่นับร้อยนับพันเข้ามายึดครอง ไร้กฎหมาย ไร้ความสงบเรียบร้อย สิ่งที่มีอยู่มีแต่การสังหารไม่รู้จบและบาปกรรมล้วน ๆ!
เขตที่ 10 แม้จะมั่นคง แต่ในที่สุดก็เป็นอำนาจภายนอก ไม่ได้รับการยอมรับจากอำนาจอื่น และไม่ได้รับการยอมรับจากชาวบ้าน
ที่ยังนับว่าสงบสุขได้ก็มีแค่เขตที่ 1 เขตที่ 7 เขตที่ 8 และเขตที่ 4 เท่านั้น
แต่ทำไมคนอื่นยังกล้าทำอะไรแบบโจ่งแจ้งเช่นนี้? ยังก้าวเดินอย่างไร้ข้อจำกัดเช่นนี้?