เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของราชันย์ผึ้งพยัคฆ์ดำ ร่างกายเปล่งพลังอันแข็งแกร่งออกมา ผึ้งพยัคฆ์ดำระดับดีตัวอื่น ๆ ก็พลันหงอยไปทันที ต่างพากันเชื่อฟังและตามติดราชันย์ผึ้งพยัคฆ์ดำไปอย่างว่าง่าย
เมื่อมองดูผึ้งพยัคฆ์ดำระดับดีทั้งเก้าตัว และราชันย์ผึ้งพยัคฆ์ดำระดับยอดเยี่ยม ฉีหยวนก็ถอนหายใจโล่งอก ความรู้สึกปลอดภัยผุดขึ้นมาจากใจ
รอวันพรุ่งนี้อย่างเดียวแล้วกัน ดูสถานการณ์ก่อนค่อยว่ากัน
……
คืนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉีหยวนไม่ได้รบกวนตารางชีวิตประจำวัน ยังคงใช้ชีวิตตามปกติเหมือนเคย
จนกระทั่งเจ็ดโมงครึ่งของเช้าวันใหม่ ฉินเจิ้นจวินก็มาถึงที่พักพิงของฉีหยวนผ่านวงแหวนเคลื่อนย้าย
ทั้งสองทักทายปราศรัยกัน บรรยากาศเป็นไปอย่างกลมเกลียว และไม่นานก็พูดคุยไปถึงเรื่องที่จะทำในวันนี้
“ฉีหยวน พวกนั้นพุ่งเป้ามาที่นายใช่ไหม?”
ฉีหยวนพยักหน้า “น่าจะใช่ พวกมันรู้ข้อมูลบางอย่างของผมผ่านเพื่อนที่สนิทกันคนหนึ่ง แต่ว่าไม่รู้ถึงพลังที่แท้จริงของผม”
“อืม” ฉินเจิ้นจวินพยักหน้าเล็กน้อย แต่ชั่วครู่ต่อมากลับขมวดคิ้วแน่น “ฉีหยวน พลังของนายเนี่ย??? ”
“ฮ่าฮ่า ไม่คิดเลยว่าจะถูกพี่ฉินดูออก!” ฉีหยวนหัวเราะร่า กำหมัดแน่นด้วยรอยยิ้ม
“ดูท่าไอ้หนูนี่ จะยังซ่อนความลับไว้อีกนะ! ถึงได้พัฒนาฝีมือได้เร็วขนาดนี้ นี่มันคงจะแกร่งกว่าฉันแล้วกระมัง?”
ฉินเจิ้นจวินพูดพลางหัวเราะ แต่ในใจก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง ความยากลำบากในการพัฒนาฝีมือนั้น เขารู้ดีแก่ใจ ต้องใช้การฝึกฝนที่ยาวนาน และต้องเสริมด้วยอาหารคุณภาพดีจำนวนมาก