วันที่แปด หิมะยังตก ท้องฟ้ายังมืดมิด
วันนี้ เกาฮันจือส่งข้อความมาอย่างไม่ค่อยจะได้ ยิ่งเนื้อหากลับทำให้ฉีหยวนขมวดคิ้ว
เกาฮันจือ: "ฉีหยวน เพื่อนในพันธมิตรของฉันบอกว่า ถ้าแกยอมเข้าร่วมกับพวกเขา ต่อจากนี้จะขายเกลือหินให้แกบางส่วน แถมยังลดราคาให้ด้วย"
ฉีหยวนรู้สึกจนใจ เกาฮันจือไม่รู้ไปกินอะไรผิดสำแดงมา ช่วงภัยหนาวไม่กี่วันนี้ เหมือนถูกหลอกเข้าแก๊งขายตรง ถูกเพื่อนในสิ่งที่เรียกว่าพันธมิตรล้างสมองจนหลงใหลได้ปลื้ม
เขาเคยเตือนหลายครั้ง พันธมิตรส่วนใหญ่ไม่น่าไว้ใจ เกิดปัญหาอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้
แต่ดูเหมือนนางจะเชื่อใจเพื่อนคนนั้นมาก เพราะเรื่องนี้ทั้งคู่เลยไม่พอใจกัน
ตอนนี้ ฉีหยวนก็ไม่อยากสนใจมากแล้ว
ยังไงซะ ที่บอกว่าจะเลี้ยงข้าวเจ็ดวัน เขาก็ตอบแทนครบถ้วนหมดแล้ว
ส่วนขวดน้ำยาเร่งพืชขวดที่สอง นางยอมขายถูกให้เพื่อน แต่ไม่ยอมขายให้เขา ฉีหยวนก็รู้สึกแย่ในใจ
"ถ้าพวกเขาจะขาย ก็เสนอราคามาแล้วติดต่อฉันโดยตรง" ฉีหยวนตอบไปเรื่อยเปื่อย
หลายวันมานี้ เขาเองก็กว้านซื้อเครื่องปรุงจากตลาดค้า เกลือ น้ำตาล กระเทียม ขิง พริกไทยเสฉวน มีติดไว้บ้าง
ถึงของบางอย่างจะมีน้อย แต่ก็มีคนที่มีเสมอ อย่างที่พักพิงตั้งอยู่ริมทะเลสาบน้ำเค็ม หรือไม่ก็รอบๆ มีไร่อ้อย
ผู้รอดชีวิตหลายหมื่นล้านคน อะไรจะไม่มี? แค่ราคาสูงต่ำเท่านั้นเอง
นอกจากนี้ ด้วยชื่อสีแดงฉานของฉีหยวน หลายคนยอมลดราคาหรือแม้แต่ให้ฟรีๆ เพียงเพื่อขอเป็นเพื่อน
แต่ฉีหยวนปฏิเสธหมด บอกว่าไม่ขาดแคลนทรัพยากรนิดหน่อยนี่ และจะได้ไม่ต้องเป็นหนี้บุญคุณใคร