ฉีหยวนไม่ตอบ แต่หันไปมองเกาฮันจือ เห็นแววตาที่หลบเลี่ยง สีหน้าฉีหยวนเย็นลงเล็กน้อย
"ไม่เลว แต่มีอยู่จุดหนึ่งที่นายพูดผิด... ข้าวคือระดับยอดเยี่ยม"
ได้ยินคำนี้ หลูจื้อเผิงแววตาวาบด้วยความโลภ พลางหัวเราะเยาะ "ฉันตกลงให้นายเข้าร่วมพันธมิตรของเราได้ แต่นายต้องเอาพืชพันธุ์พวกนี้ส่งมาให้ พันธมิตรจะเพาะเลี้ยงรวมกัน แล้วค่อยคืนให้นาย"
ฉีหยวนเลิกคิ้ว นับว่าเข้าใจแล้ว
ไอ้นี่มันไม่ได้ตั้งใจจะเจรจากับตัวเองเลย เป็นการยั่วยุชัด ๆ งั้นเหรอ?!
"นายไม่ได้ตั้งใจจะคุยกันดี ๆ ใช่ไหม?" ฉีหยวนถามเสียงเย็น แต่กลับมีรอยยิ้มจาง ๆ ตรงมุมปาก
"ไม่ ๆ ๆ!"
หลูจื้อเผิงส่ายนิ้ว หัวเราะอย่างร้ายกาจ "เมื่อกี้ที่พูดนั่น อาจจะเป็นประโยคที่แสดงความจริงใจที่สุดของฉันแล้วนะ!"
ฉีหยวนส่ายหัว "ฉันว่านายจะพูดประโยคที่จริงใจกว่านี้อีก"
หลูจื้อเผิงไม่ใส่ใจ หัวเราะเย็น "งั้นเช่น? แฟนนายรสชาติเหมือนโดนัทงั้นเหรอ?"
"หลูจื้อเผิง นายพูดอะไร?" เกาฮันจือที่อยู่ด้านข้างยิ่งฟังก็รู้สึกผิดปกติ สีหน้าเจือโทสะถามขึ้น
หลูจื้อเผิงสีหน้าเครียดลง ฟาดฝ่ามือไปหนึ่งฉาด "คนฉันก็เจอหมดแล้ว ยังคิดว่าฉันจะตามใจเธออีก! กลับไปคืนนี้ คอยดูฉันไม่จับเธอเล่นให้พังคามือ"
ฉีหยวนขมวดคิ้ว ไม่คิดว่าเขาจะพลิกโผงโดยตรงขนาดนั้น ไม่กลัวพวกเราใช้คัมภีร์เคลื่อนย้ายหนีกลับไปงั้นเหรอ?
เหมือนมองออกถึงข้อสงสัยของฉีหยวน หลูจื้อเผิงหัวเราะเย็น "นายคิดว่าฉันจะกลัวพวกนายหนีเหรอ? ฮิฮิ ตั้งแต่วินาทีที่พวกนายลงจอดมายังที่พักพิงนี่ ก็ยากจะบินหนีไปได้แล้ว!"
ฉีหยวนครุ่นคิด หยิบคัมภีร์เคลื่อนย้ายออกจากอ้อมอก