ถ้าไม่ใช่เพราะเขารู้ความจริงล่ะก็ คงถูกท่าทางใสซื่อของฉีหยวนหลอกเข้าให้แล้ว
ในใจของฉีหยวน ย่อมหวังจะลงมือกับอสรพิษน้ำระดับยอดเยี่ยมตัวนี้อยู่แล้ว
เพราะจุดประสงค์ของเขาก็คือการช่วยผู้รอดชีวิตคนอื่นล่าสัตว์สัตว์ปีศาจระดับยอดเยี่ยม เพื่อจะได้เข้าใจความแข็งแกร่งของพวกมันมากขึ้น
สุดท้าย ทุกคนก็ตัดสินใจว่าจะลองหยั่งเชิงดู
นำซากหมาป่าระดับดีที่ล่าไว้ก่อนหน้านี้ออกมา ชำแหละเป็นสามชิ้นใหญ่ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วริมหนองน้ำ
เพื่อเพิ่มผลลัพธ์ ก็โยนชิ้นเนื้อใหญ่ลงไปในหนองน้ำโดยตรง
ไม่นาน เลือดจำนวนมากก็กระจายตัวในน้ำหนอง กลายเป็นสีแดงเข้ม
เมื่อทำเสร็จ ทั้งห้าคนรีบถอยหลัง ห่างจากขอบหนองน้ำออกไปไกล เจอเนินสูงแห่งหนึ่งที่ระยะ 200 เมตร จึงหลบลงไปเฝ้าดูอย่างเงียบๆ
หนึ่งนาที สองนาที สามนาที…
ในหนองน้ำไม่มีวี่แววเคลื่อนไหวเลย พื้นผิวน้ำสงบนิ่งอย่างที่สุด!
“เกิดอะไรขึ้น?”
ฉีหยวนกระซิบเสียงเบา หันไปสบตากับฉินเจิ้นจวิน
ฉินเจิ้นจวินเข้าใจในทันที หยิบ “คัมภีร์ค้นหาสัตว์สัตว์ปีศาจ” ออกมา ตรวจดูความเคลื่อนไหวของอสรพิษน้ำในหนอง
“พี่ฉิน เป็นยังไงบ้าง?”
ฉินเจิ้นจวินสังเกตอยู่พักใหญ่ จึงกล่าวว่า “ตำแหน่งของอสรพิษน้ำเคลื่อนที่เล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้มาก”
หยางเจิ้งเหอเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ด้วยประสาทสัมผัสของสัตว์สัตว์ปีศาจระดับยอดเยี่ยม ไม่มีทางไม่รู้ถึงความเคลื่อนไหวที่รุนแรงขนาดนี้!”
“แล้วเป็นเพราะอะไร? ไม่หิว?”