สำหรับผู้รอดชีวิตรายอื่น หญ้ากินแสงอาจกล่าวได้ว่าไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง แถมยังส่งผลต่อการเติบโตของพืชผล ก่อให้เกิดผลกระทบด้านลบ
แต่สำหรับฉีหยวนแล้ว หญ้ากินแสงกลับเป็น “สารอาหาร” ที่หาได้ยากยิ่ง!
แน่นอนว่าไม่ใช่สารอาหารของฉีหยวน แต่เป็นสารอาหารของหนามพิทักษ์
หลังจากหนามพิทักษ์เลื่อนขั้นสู่ระดับยอดเยี่ยม ความต้องการพลังงานพืชก็เพิ่มมากขึ้น คุณภาพก็ต้องสูงขึ้นตามไปด้วย
ส่วนพืชพรรณรอบที่พักพิงนั้นมีจำนวนน้อย คุณภาพก็ต่ำ
หากรุกล้ำเข้าไปในป่าเพื่อหาอาหาร ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะพบเจออันตราย นำพาภัยพิบัติมาให้ได้ง่าย ๆ
เดิมทีคิดว่าหนามพิทักษ์คงไม่มีโอกาสได้พัฒนาขึ้นในช่วงเวลาสั้น ๆ
คาดไม่ถึงเลย!
ในกล่องทรัพยากรสัมฤทธิ์กลับสุ่มได้พืชพรรณที่แสนมหัศจรรย์เช่นนี้
เปลี่ยนแสงอาทิตย์ที่ไม่มีวันหมด กลายเป็นพลังงานพืชที่ใช้ไม่รู้จักหมด
อีกทั้งต่อไปคือช่วงร้อนระอุ อุณหภูมิจะสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นระยะเวลาที่มีแสงแดด หรือความเข้มของแสงแดด ล้วนเพิ่มขึ้นอย่างมาก
ตอนนี้ภายในเขตหมอก มีเพียงหนามพิทักษ์ที่ขึ้นหนาแน่น ระดับความสวยงามต่ำมาก
แต่ตอนนี้กลับสามารถปลูกหญ้ากินแสงผสมเข้าไป เพิ่มความสวยงาม พร้อมกับเป็นอาหารให้หนามพิทักษ์ได้ด้วย
ถ้าหากอัตราการเติบโตของหญ้ากินแสง กับอัตราการดูดซับของหนามพิทักษ์ สามารถบรรลุสมดุลที่ลงตัวได้ ก็จะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อการพัฒนาที่พักพิง
อย่างน้อยที่สุด หนามพิทักษ์ก็จะสามารถเติบโตขยายพันธุ์ได้อย่างมั่นคงในระยะยาว
แต่ว่าในตอนนี้ จำนวนหนามพิทักษ์ในเขตหมอกหนาแน่นมากแล้ว ไม่จำเป็นต้องเพิ่มจำนวนอีก
ดังนั้นพลังงานพืชที่หญ้ากินแสงมอบให้ จึงใช้เพื่อยกระดับเถาหนามพิทักษ์ย่อยเป็นหลัก