เขามีความคิดได้แค่หนึ่งเดียว และดูแลพืชได้ทีละจุดเท่านั้น แต่เมล็ดพันธุ์ในร่างกายกลับมีมากถึงหลายแสนเมล็ด!
“โจวจี้ เกิดอะไรขึ้น? แก้ไขได้ไหม?”
ผู้เฒ่าคงอายุมากที่สุดในบรรดาทุกคน และเป็นผู้ที่มีเกียรติสูงสุด เห็นว่าโจวจี้หลับตานิ่งมานาน จึงรีบถามด้วยความเป็นห่วง
“ไม่……ไม่ค่อยไหว!”
โจวจี้ฝืนเปิดเปลือกตาขึ้น ค่อย ๆ คลานพื้นอย่างยากลำบาก พูดออกมาเพียงประโยคเดียวด้วยความทระนง แล้วก็หลับตาลงทันที
เขาไม่เคยคิดเลยว่า ด้วยพลังขั้นสมบูรณ์สูงสุดของตนเอง ที่ศึกษาเวทมนตร์มาร่วมร้อยปี เชี่ยวชาญการควบคุมพืช
และวันนี้ กลับต้องพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิงให้กับพืช
จนถึงตอนนี้เขายังไม่เข้าใจเลยว่า เมื่อไร และด้วยวิธีใด ที่คู่ต่อสู้ส่งเมล็ดเหล่านี้เข้ามาในร่างของเขาได้
ตลอดกระบวนการนั้น เขากลับไม่สังเกตเห็นอะไรเลย จนกระทั่งพืชเริ่มเติบโต ถึงได้รู้ว่าเรื่องไม่ธรรมดา
เมื่อเห็นสภาพของโจวจี้ ดวงตาของผู้เฒ่าคงก็เพิ่มความระแวงขึ้นมาอีกหนึ่งประกาย สายตาที่มองฉีหยวนก็ไม่ใช่ความดูถูกเหยียดหยามแบบเมื่อก่อนอีกต่อไป
เขารู้สึกได้แล้วว่า พลังของหนุ่มน้อยผู้นี้ ได้ถึงขั้นที่เขาต้องจับตามองอย่างจริงจัง
สายตากลับไปมองโจวจี้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น แล้วเอ่ยเบา ๆ ว่า “ถ้ากระจายพลังงานพืชและพลังปราณออกไป จะได้ผลไหม?”
“ไม่……ไม่ได้……ไม่ได้! มีพืชที่ผสานกับเนื้อเยื่อ……มันจะกินเนื้อของข้าจนหมด!”
“เปลี่ยนเลือดช่วยได้ไหม?”
“ช่วย……ไม่มาก มันหยั่งรากลงไปแล้ว!”
“ล้างร่างกายด้วยแรงกล้า กระจายเลือด พลังปราณ และพลังงานพืชออกให้หมด แล้วข้าจะช่วยล้างใหม่ให้อีกรอบ”