แคมปัสและอัคคิวลิเดียสม่านแล้วขยับตัว มือที่กำอาวุธออกแรงกำแน่นขึ้นเล็กน้อย สายตาเต็มไปด้วยความระวังตัวไม่ทัน
“เชอะ ไม่ต้องแสร้งทำเป็นประหลาดเวทมนตร์เลย ที่นี่ถูกผนึกด้วยหินผนึกอากาศไปแล้ว แถมยังมีผู้เชี่ยวชาญธาตุมิติคอยเฝ้าตรวจอยู่ด้วย เป็นไปได้อย่างไรที่ใครจะมาถึงที่นี่ได้”
“แถมเรายังสำรวจมาแล้ว ภายในภูเขาลูกนี้มีแต่อุปกรณ์สื่อสารเพียบเปี่ยม กับโกดังใต้ดินที่ซ่อนเร้นไว้หนึ่งแห่งเท่านั้น ไม่มีกำลังรบใด ๆ เลย!”
“ไม่ต้องเสแสร้งหรอก การทำเช่นนั้นต่างหากที่ทำให้ท่านดูไร้ความสูงส่ง”
แต่แล้วทันทีหันไปนั้น สองร่างที่ไม่มีใครคาดถึงกลับปรากฏขึ้นข้างหลังฉีหยวน
“ทำไมพวกแกถึงมาอยู่ที่นี่?!!”
อัคคิวลิเดียสร้องขึ้นด้วยความตกใจ รีบถอยหลังไปหลายก้าว หันศีรษะกลับไปมองผู้เฒ่าคงด้วยความเชื่อไม่ได้ พบว่าเขายังคงลากหินผนึกอากาศอยู่
หยิบคัมภีร์เคลื่อนย้ายออกมา ก็ยังอยู่ในสภาพใช้การไม่ได้เช่นเดิม
“เป็น… เป็นไปไม่ได้!”
เขาจดจำได้ชัดเจนว่าทั้งสองคนนี้ขึ้นไปบนเกาะลอยฟ้าแล้ว ระยะห่างจากที่นี่ไกลถึงร้อยกว่ากิโลเมตร
โดยที่ไม่มีวิธีการเคลื่อนที่ผ่านมิติ จะเดินทางมาได้ภายในเวลาเท่านี้ได้อย่างไร?
จางเหว่ยกับไอลินก้าวออกมาจากถ้ำด้านหลัง แววตาแฝงรอยโล่งอกไว้เนิบ ๆ
ผู้เฒ่าคงที่อยู่ห่างออกไปก็รับรู้คลื่นพลังปราณของมิติได้อย่างไวไวเช่นกัน สายตาหันมามองทางนี้ทันที เมื่อเห็นสองร่างใหม่ปรากฏขึ้น คิ้วก็ขมวดแน่นทันที