หลังจากค้นพบปรากฏการณ์นี้ ฉีหยวนก็รีบสั่งการราชินีผึ้งโพรงไม้กับราชันย์ผึ้งพยัคฆ์ดำ ให้พวกมันควบคุมฝูงผึ้งให้ถอยห่างจากเขตหนามพิทักษ์
เพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะกับหนามพิทักษ์
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาถึงวางใจกลับเข้าไปในที่พักพิง
กลับมาถึงลานบ้าน เดินผ่านบ่อน้ำที่ว่างเปล่าไร้สิ่งใด ฉีหยวนนึกขึ้นได้ถึงปลาที่จับได้วันนี้ จึงเติมน้ำให้เต็มบ่ออีกครั้ง
แล้วปล่อยปลา กุ้ง ปู เต่า ที่จับได้ในวันนี้ลงไปทั้งหมด
พร้อมกันนั้นยังใส่ทรายสนขาวและสาหร่ายจันทร์ใสลงไปด้วย เพื่อปรับปรุงสภาพแวดล้อมทางนิเวศของบ่อน้ำ
เนื่องจากไม่มีเครื่องมือเพิ่มออกซิเจน จึงเลี้ยงได้เพียงช่วงสั้น ๆ ถ้านานกว่านั้นก็ตายง่าย
แต่อย่างไรเสียก็เป็นสัตว์ระดับดี คงไม่ตายง่ายขนาดนั้น
โดยเฉพาะปู กุ้ง และเต่า สามารถโผล่พ้นน้ำเพื่อหายใจออกซิเจนได้ อัตราการรอดชีวิตจึงยังสูงมาก
ส่วนปลาระดับปกติพวกนั้น ฉีหยวนก็ไม่ได้ใส่ใจนัก
เดิมทีตั้งใจว่าจะกินมื้อใหญ่เป็นปูทั้งมื้อ แต่เพราะเกิดเรื่องที่พักพิงรองขึ้นมา ฉีหยวนก็หมดอารมณ์
ให้ฉู่เหวินซีทำอาหารง่าย ๆ แล้วก็จบวันไปอย่างขอไปที กลับห้องนอนนอนลง
ทว่าสัตว์สัตว์ปีศาจยักษ์นั้นยังคงค้างคาอยู่ในใจของฉีหยวน ราวกับก้างติดคอ ไม่อาจวางใจได้เลย
ตกกลางคืน นอนพลิกตัวไปมาบนเตียง กลับข่มตาไม่หลับอยู่ตลอด
ภาพในที่พักพิงรอง ร่างที่แตกสลายของเกาฮันจือ รอยลากขนาดมหึมาบนพื้น... ผุดขึ้นในสมองไม่หยุด!
ในที่สุด ฉีหยวนก็ตัดสินใจได้ หยิบ "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ออกมา ส่งข้อความหนึ่งถึงฉินเจิ้นจวิน
ฉินเจิ้นจวินเพิ่งจะนอนลง พออ่านข้อความจบ ความกังวลก็มารวมกันที่หว่างคิ้วทันที ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงตอบกลับอย่างสุขุมว่า: "ได้ เจ้าวางใจไปทำเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะไป"