ที่ใต้ท้องน้อยของเกาฮันจือ ในตำแหน่งเอว ปรากฏรอยกัดเป็นแนวยาว ใหญ่โตและเป็นระเบียบเรียบร้อย
ภายใต้เนื้อหนังที่พร่าเลือน มองเห็นร่องรอยที่ฟันยักษ์แทงทะลุผ่านได้ราง ๆ เมื่อมองลงไปด้านล่างอีก... ก็ไม่เห็นขาทั้งสองข้างแล้ว
หัวใจของฉีหยวนราวกับถูกค้อนหนักทุบ ในชั่วขณะนั้นลำคอรู้สึกฝืดขวาง พูดไม่ออก
บางที ใต้ซากปรักหักพัง... อาจไม่มีแม้แต่ร่างใด ๆ...
มือของฉีหยวนสั่นน้อย ๆ แล้วหันไปมองใบหน้าที่ยิ้มขมของเกาฮันจือ
ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่า ทำไมนางถึงไม่ยอมดื่มน้ำยารักษา และเข้าใจรอยยิ้มขมขื่นบนใบหน้าของนางด้วย
นางรู้ดีว่า ตนเองได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงขนาดไหน มันเลยเกินเยียวยาจากน้ำยารักษาระดับดีเพียงขวดเดียวแล้ว
เกาฮันจือพยายามอ้าปากพูด แต่ทันทีที่อ้าปาก ยังไม่ทันจะเปล่งตัวอักษรใดออกมา ก็มีเลือดสีแดงฉานปริมาณมหาศาลพวยพุ่งขึ้นมาราวกับน้ำพุ...
เลือดพุ่งออกจากปากรุ่นแล้วรุ่นเล่า ย้อมแผ่นดินผืนใหญ่เป็นสีแดง
ฉีหยวนรีบกดหน้าอกให้นาง แต่ก็ไร้ผล
ฉีหยวนอยากจะกล่าวถ้อยคำปลอบโยน แต่ริมฝีปากที่สั่นเปิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า กลับพูดถ้อยคำใดไม่ออกเช่นกัน
ไม่ว่าเกาฮันจือจะสมัครใจหรือไม่ ฉีหยวนก็พยายามกรอกน้ำยารักษาลงในปากของนาง แต่น้ำยาและเลือดก็ไหลปนกันออกมาหมดอีกครั้ง
เกาฮันจือพยายามอ้าปากพูดครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ไม่สามารถทำสำเร็จ กลับทำให้บาดเจ็บหนักขึ้นอีก
ดังนั้น ในที่สุดจึงเผยรอยยิ้มอาภัพ ละเลิกความคิดที่จะเอื้อนเอ่ย
แววตาจับนิ่งอยู่ที่ใบหน้าฉีหยวน
ไม่รู้ว่าเป็นความคิดถึงถวิลหา หรืออาลัยอาวรณ์ หรืออีกทีก็รู้สึกผิด เสียดาย หวาดหวั่น พึงพอใจ... อารมณ์อันซับซ้อนร้อยรัดถักทออยู่ในแววตา
หลายนาทีต่อมา ดวงตาของเกาฮันจือเริ่มพร่าเบลอ ยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก สั่นเทาชี้ไปที่ซากปรักหักพังแห่งหนึ่ง
แววตาของฉีหยวนเพิ่งจะมองไปตามที่นิ้วชี้ มือของเกาฮันจือก็หล่นร่วงราวกับหมดแรง "ผัวะ" ดังหนึ่งลงบนพื้น
เมื่อหันกลับมามองอีกครั้ง ฉีหยวนก็พบว่าแววตาของนางดับแสงลงแล้ว นางไม่มีเรี่ยวแรงอีกต่อไป...