“เอ๊ะ เอ๊ะ เอ๊ะ คุณหัวหน้าโจว ผมให้ผู้นำ... ไม่ใช่แล้ว... สระน้ำแห่งชีวิตฟื้นคืนชีพมาแล้ว... ก็ยังไม่ใช่ คือ...”
เห็นหญิงสาวอลหม่านจนควบคุมตัวเองไม่ได้ ฉีหยวนจึงรับลายวิญญาณสื่อสารจากมือของเธอ
“โจวเยวี่ย เป็นฉัน ฉีหยวน!” เขาพูดอย่างสุขุม
อีกฝ่ายอึ้งไปสามวินาที แล้วจึงส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงออกมา
ห้านาทีถัดมา!
ฉินเจิ้นจวิน หยางเจิ้งเหอ จงม่ายวิ่น จางฉงเยวี่ย จ้าวเฉิง ฉู่หยาง วางอี้ฮุ่ย ฮั่วทุย...
แทบทุกคนต่างรีบเดินทางกลับจากทุกทิศทาง โอบล้อมตัวฉีหยวนไว้จนมิด
จงม่ายวิ่นมองดูอย่างสนใจ บีบแขน จับเส้นผม แล้วถามอย่างกลั้นไม่ได้ “ทำไมเจ้าฟื้นคืนมาได้กะทันหัน? หรือถูกคนแอบเปลี่ยนตัว?”
ฉีหยวนมองตอบกลับอย่างหัวเสื่อ “หลังจากวิจัยอย่างไม่ย่อท้อ ฉันก็หาวิธีแก้ได้สำเร็จ!”
“ไม่ย่อท้อ? ไม่เหมือนเจ้าเลย!”
สีหน้าฉีหยวนเข้มขึ้น อดอยากเตะเข้าไปสักครั้งไม่ได้
“หัวหน้า พลังของเจ้า...?!”
คนที่สัมผัสความผิดปกติได้เร็วที่สุด ยังเป็นฮั่วทุยและพวกที่แข็งแกร่งที่สุด ต่างจ้องมองฉีหยวนอย่างเชื่อสายตาตัวเองไม่ถูก
พอได้ยินดังนั้น คนอื่นก็รู้ทันที
การมองครั้งนี้ ทำให้ทุกคนเหงื่อตกทั้งตัว ตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก
คนที่อ่อนแอที่สุดในสนามรบก็มีพลังระดับหายากแล้ว คนที่แข็งแกร่งยิ่งไปกว่านั้นก็ถึงระดับสมบูรณ์
แต่พวกเขาทุกคนพบเหมือนกันหมด ว่าเมื่อสำรวจพลังของฉีหยวน ก็ราวกับสำรวจห้วงน้ำลึกไร้ก้น มองไม่เห็นเส้นทางสิ้นสุดเลย
และราวกับภูเขายักษ์สูงหมื่นวา เพียงความหนักแน่นของมันก็ทำให้รู้สึกถึงแรงกดดันที่ทรงพลังสุดประมาณ