เดินมาไกลถึงขั้นนี้แล้ว โลกม่านหมอกก็ยังคงเป็นโลกม่านหมอกเช่นเคย เต็มไปด้วยสิ่งที่คาดไม่ถึงอีกมากมาย
กระทั่งเมื่อก่อน พวกเขายังพอมองเห็นแหล่งที่มาของภัยคุกคาม
แต่ตอนนี้ แม้แต่จะรู้ว่าต้องเผชิญหน้ากับอันตรายแบบใดก็ไม่รู้เลย
ฉีหยวนพูดต่อทันที: "นอกจากอันตรายจากสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติแล้ว ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่เราต้องหยั่งคิด"
"อะไร?"
"เส้นทางการพัฒนาของเรา ปลายทางมันอยู่ที่ไหนกันแน่?"
ในดวงตาของฉีหยวนผุดขึ้นมาซึ่งร่องรอยแห่งโลกันต์ ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังไตร่ตรองอะไรอยู่
ทุกคนต่างอึ้งงัน แรกทีสุดไม่เข้าใจความหมายของคำพูดนี้ แต่พอไตร่ตรองดูดีๆ ก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา
ใช่แล้ว ทิศทางที่ทุกคนพยายามมาตลอด แท้จริงก็คือการมีชีวิตรอด และการพัฒนาที่พักพิง
นี่คือภารกิจที่ระบบมอบให้พวกเขา และเป็นความเชื่อที่พวกเขายึดเหนี่ยวเพื่อคงอยู่มาตลอด
แล้วเป้าหมายสุดท้ายของมัน มันอยู่ตรงไหนกัน?
คือที่พักพิงระดับ 8? หรือที่พักพิงระดับ 9?
คือความแข็งแกร่งที่ไปถึงขั้นเหนือธรรมชาติ? หรือระดับที่สูงกว่าเหนือธรรมชาติอีกชั้น?
หรือไม่ก็คือ การให้อารยธรรมมนุษย์หยั่งรากลงบนแผ่นดินแห่งนี้อย่างถาวร สืบทอดลูกหลาน และส่งต่ออารยธรรมต่อไปที่นี่?
ในตอนแรก ฉีหยวนเองก็เคยคิดเช่นนั้นจริง
โลกม่านหมอก ช่างเหมือนดาวดวงหนึ่งที่เต็มไปด้วยความไม่รู้ เปี่ยมด้วยอันตรายนับไม่ถ้วน แต่ก็มีโอกาสทองมากมาย
มนุษย์เพียงพยายามต่อไปเรื่อยๆ ยกระดับความแข็งแกร่งไม่หยุดยั้ง พัฒนาเทคโนโลยีและอารยธรรม แล้วก็ใช้ชีวิตต่อไปที่นี่ ไม่ต่างจากบนโลกเดิม