ฉีหยวนหยุดฝีเท้า หยิบ "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ออกมา ข้อมูลสีแดงกระพริบไม่หยุด
[คำเตือน! คำเตือน! ที่พักพิงรองกำลังถูกโจมตี!]
[คำเตือน! คำเตือน! ที่พักพิงรองกำลังถูกโจมตี!]
[คำเตือน! คำเตือน! ที่พักพิงรองกำลังถูกโจมตี!]
ข้อความเตือนสีแดงสามข้อความติดต่อกัน ทำให้ฉีหยวนคิ้วขมวดแน่น
"เกิดอะไรขึ้น มีคนโจมตีที่พักพิงรองเหรอ?"
ฉีหยวนรีบส่งข้อความไปหาเกาฮันจือผ่านช่องแชทส่วนตัวทันที ถามถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
แต่ผ่านไปหลายนาที ก็ไม่มีใครตอบกลับมาเลย
สีหน้าฉีหยวนเคร่งขรึมขึ้นทันที
เพื่อให้ติดต่อที่พักพิงรองได้ตลอดเวลา ฉีหยวนสั่งเกาฮันจือว่า ต้องพก "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ติดตัวตลอด 24 ชั่วโมง
ดังนั้นตามปกติแล้ว แค่ส่งข้อความไปหาเธอ เธอจะตอบกลับทันที
แต่ตอนนี้ดูแล้ว คงเกิดเรื่องไม่ดีแน่
ใจของฉีหยวนรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย เร่งฝีเท้ากลับที่พักพิงทันที ความคิดในหัวพลุ่งพล่าน
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นเจอที่พักพิงงั้นเหรอ?
เป็นไปไม่ได้ ที่พักพิงแต่ละแห่งห่างกันเป็นร้อยกิโลเมตร ยังไม่เคยได้ยินว่าใครหาเจอที่พักพิงของคนอื่นได้
หรือมีคนใช้คัมภีร์เคลื่อนย้ายเข้ามาในที่พักพิงรอง?
นี่ก็เป็นไปไม่ได้ ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากฉีหยวน ก็ไม่มีใครเคลื่อนย้ายมาที่พักพิงรองได้
หรือว่าพวกเธอเอง เป็นคนทำลายที่พักพิง?
เป็นไปได้ แต่ฉีหยวนรู้สึกเลือนรางว่าไม่ใช่สาเหตุนี้
ตัดปัจจัยที่เป็นไปไม่ได้ทั้งหมดออกแล้ว ในใจของฉีหยวนก็เริ่มเห็นเค้าโครงของคำตอบ เหลือแค่ต้องไปพิสูจน์ดูสักหน่อย