ไม่นานนัก ต้นคอของหมูป่าตัวผู้ก็เต็มไปด้วยเลือดสีแดงสดที่ไหลรินลงมา หยดลงบนหิมะสีขาว
ถึงตอนนี้ การโจมตีของผึ้งต้นไม้ก็เริ่มได้ผล เหล็กในสามารถแทงทะลุผ่านเนื้อ เลือดเนื้อได้ และพิษงูก็ซึมเข้าสู่กระแสเลือดได้อย่างง่ายดาย
แผนของฉีหยวนก็นับว่าประสบความสำเร็จไปแล้วกว่าครึ่ง
เมื่อพิษงูเข้าสู่ร่างกายและแพร่กระจายไปทั่วตัวหมูป่าผ่านกระแสเลือด ฤทธิ์ของพิษก็เริ่มปรากฏ
ระหว่างที่หมูป่าดิ้นรน มันก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของมันเริ่มไม่สามารถควบคุมได้มากขึ้นเรื่อยๆ และรู้สึกชาไปทั่วร่าง
มันพุ่งชนกำแพงหินอย่างสุดแรง พยายามให้ร่างกายฟื้นคืนสภาพเดิม แต่มันก็ไร้ผล แถมยังทำให้บาดแผลเปิดกว้างขึ้นโดยไม่ตั้งใจ และทำให้อาการบาดเจ็บสาหัสกว่าเดิม
ฝ่ายหมูป่าตัวเมีย ในตอนแรกก็แค่เฝ้ามองด้วยความสงสัย พอเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ มันก็ส่งเสียงร้องครางด้วยความโศกเศร้า แต่กลับไม่รู้ว่าจะช่วยอย่างไร
ฤทธิ์พิษงูมีประสิทธิภาพมากกว่าที่คิด หลังจากผ่านไปเพียงสิบกว่านาที หมูป่าตัวผู้ก็ล้มลงพิงกำแพงหิน หายใจหอบหนักและแทบจะไม่ขยับอีก
สีหน้าของฉีหยวนปรากฏรอยยินดี "สำเร็จแล้ว!"
ขั้นต่อไปก็คือใช้วิธีเดียวกันจัดการกับหมูป่าตัวเมียที่เหลือ
พิษงูที่เหลืออยู่นั้นไม่มากพอแล้ว เหลือเพียงให้ผึ้งต้นไม้ 600 ตัวไปแตะพิษมาได้เท่านั้น
แต่หลังจากการโจมตีของผึ้งต้นไม้ 600 ตัวนั้น หมูป่าตัวเมียก็สูญเสียความสามารถในการสู้รบไปเกือบหมดสิ้น
เมื่อเห็นว่าสัตว์ปีศาจยักษ์ทั้งสองตัวถูกพิษงูเล่นงาน จนหมดเรี่ยวแรงล้มลงสลบไม่ได้สติอยู่กับพื้น ทั้งสองคนจึงค่อยๆ เดินออกมาอย่างระมัดระวัง
ให้ฉินเจิ้นจวินเป็นคนลงมือจัดการสัตว์ปีศาจใหญ่ทรงพลังทั้งสองนี้ด้วยตนเอง
เพื่อป้องกันไม่ให้พิษงูซึมเข้าไปในเนื้อและทำให้เนื้อหมูกินไม่ได้ ทั้งคู่จึงเริ่มลงมือชำแหละซากสัตว์กันทันที