ฉินเจิ้นจวินอยู่ในลานบ้าน มองไปรอบ ๆ ด้วยความประหลาดใจ เห็นข้าวของหลายอย่างที่ทำให้เขาทึ่งอย่างยิ่ง
ที่ผ่านมา เขาคิดมาตลอดว่าตัวเองพัฒนาได้เร็วมาก
เพราะด้วยพละกำลังอันแข็งแกร่ง เขาสามารถล่าสัตว์ร้ายได้ กล่องทรัพยากรที่ได้รับจึงมากกว่าเอาชีวิตรอดคนอื่น ๆ มาก
สำหรับฉีหยวน หนุ่มผู้เคยช่วยชีวิตลูกสาวเขาไว้ เขาคิดมาตลอดว่าจะคอยชี้แนะและช่วยเหลือ
ครั้งนี้ที่เสนอตัวมาช่วยกำจัดสัตว์ร้ายใกล้ที่พักพิง ก็เพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อน
ในสายตาเขา ฉีหยวนตัดฟืนทุกวันจะพัฒนาได้เร็วแค่ไหนกัน? จะมีอาหารสักเท่าไหร่?
ดังนั้น เขาจึงยอมจ่ายแพงเพื่อซื้อคัมภีร์พันธมิตรมา ก็เพื่อให้ความช่วยเหลือฉีหยวน
หนึ่งคือกำจัดสัตว์ร้ายที่อันตราย สองคือช่วยฉีหยวนสำรองอาหาร
แต่พอมาถึง เขาก็รู้ว่าดูเหมือนจะคิดผิด
ความเร็วในการพัฒนาของฉีหยวนเหมือนจะไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย บางด้านยังดีกว่าด้วยซ้ำ
ใครจะไปคิดว่าฉีหยวนแม้จะไม่แข็งแกร่ง แต่ดวงดี!
การพัฒนาที่ผ่านมาล้วนราบรื่นอย่างไม่น่าเชื่อ กล่องทรัพยากรก็ไม่เคยขาด
มองฉินเจิ้นจวินที่ทำหน้าเหมือนคนไม่เคยเห็นโลกมาก่อน ฉีหยวนอดขำไม่ได้และพูดว่า "พี่ฉิน ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว รีบ ๆ มาแบ่งสมบัติกันเถอะ"
"โอ้ ๆ ๆ ใช่ แบ่งสมบัติ!" ฉินเจิ้นจวินตบหัวตัวเองเบา ๆ นึกขึ้นได้ว่าเรื่องสำคัญ
เดิมทีเขาตั้งใจไว้ว่าถ้าอาหารที่ได้ไม่มาก จะยกให้ฉีหยวนหมด
แต่ดูตอนนี้ เหมือนจะไม่จำเป็นเลย
รวบรวมของที่ได้มาทั้งวันออกมาทั้งหมด
อย่างแรกเลย คืออาหารที่สำคัญที่สุด
สเต๊กเนื้อระดับทั่วไปมีทั้งหมด 21 ชิ้น